Psikologji

I Study Psychology

Edward Thorndike
From Wikipedia, the free encyclopedia
Jump to: navigation, search
Edward L. Thorndike
Edward Thorndike.jpg
Born     Edward Lee Thorndike
August 31, 1874
Williamsburg, Massachusetts, U.S.
Died     August 9, 1949 (aged 74)
Montrose, New York
Nationality     American
Education     Roxbury Latin, Wesleyan, Harvard, Columbia
Occupation     Psychologist
Employer     Teachers College, Columbia University
Known for     Father of modern educational psychology
Title     Professor
Spouse(s)     Elizabeth Moulton (married August 29, 1900)

Edward Lee "Ted" Thorndike (August 31, 1874 – August 9, 1949) was an American psychologist who spent nearly his entire career at Teachers College, Columbia University. His work on animal behavior and the learning process led to the theory of connectionism and helped lay the scientific foundation for modern educational psychology. He also worked on solving industrial problems, such as employee exams and testing. He was a member of the board of the Psychological Corporation and served as president of the American Psychological Association in 1912.[1][2]

Contents

    1 Early life
    2 Connectionism
    3 Adult learning
        3.1 Thorndike's theory of learning
        3.2 Development of law of effect
    4 Eugenic views
    5 Criticism
    6 Thorndike's word books
    7 Thorndike's influence
    8 Accomplishments
    9 Selected works
        9.1 Articles
        9.2 Miscellany
    10 See also
    11 Notes
    12 References
    13 External links

Early life

Thorndike, born in Williamsburg, Massachusetts,[3] was the son of a Methodist minister in Lowell, Massachusetts.[4] Thorndike graduated from The Roxbury Latin School (1891), in West Roxbury, Massachusetts and from Wesleyan University (B.S. 1895).[3] He earned an M.A. at Harvard University in 1897.[3]

While at Harvard, he was interested in how animals learn, and worked with William James. Afterwards, he became interested in the animal 'man', to the study of which he then devoted his life.[5] Edward's thesis is sometimes thought of as the essential document of modern comparative psychology.[6] Upon graduation, Thorndike returned to his initial interest, educational psychology. In 1898 he completed his PhD at Columbia University under the supervision of James McKeen Cattell, one of the founding fathers of psychometrics.

In 1899, after a year of unhappy initial employment at the College for Women of Case Western Reserve in Cleveland, Ohio, he became an instructor in psychology at Teachers College at Columbia University, where he remained for the rest of his career, studying human learning, education, and mental testing. In 1937 Thorndike became the second President of the Psychometric Society, following in the footsteps of Louis Leon Thurstone who had established the society and its journal Psychometrika the previous year.

On August 29, 1900, he wed Elizabeth Moulton and they had five children.[7]

During the early stages of his career, he purchased a wide tract of land on the Hudson and encouraged other researchers to settle around him. Soon a colony had formed there with him as its 'tribal' chief.[8]
Connectionism

Thorndike was a pioneer not only in behaviorism and in studying learning, but also in using animals in psychology experiments.[9] Thorndike was able to create a theory of learning based on his research with animals.[9] His doctoral dissertation, “Animal Intelligence: An Experimental Study of the Associative Processes in Animals”, was the first in psychology where the subjects were nonhumans.[9] Thorndike was interested in whether animals could learn tasks through imitation or observation.[10] To test this, Thorndike created puzzle boxes. The puzzle boxes were approximately 20 inches long, 15 inches wide, and 12 inches tall.[11] Each box had a door that was pulled open by a weight attached to a string that ran over a pulley and was attached to the door.[11] The string attached to the door led to a lever or button inside the box.[11] When the animal pressed the bar or pulled the lever, the string attached to the door would cause the weight to lift and the door to open.[11] Thorndike’s puzzle boxes were arranged so that the animal would be required to perform a certain response (pulling a lever or pushing a button), while he measured the amount of time it took them to escape.[9] Once the animal had performed the desired response they were allowed to escape and were also given a reward, usually food.[9] Thorndike primarily used cats in his puzzle boxes. When the cats were put into the cages they would wander restlessly and meow, but they did not know how to escape.[12] Eventually, the cats would step on the switch on the floor by chance, and the door would open.[12] To see if the cats could learn through observation, he had them observe other animals escaping from the box.[12] He would then compare the times of those who got to observe others escaping with those who did not, and he found that there was no difference in their rate of learning.[9] Thorndike saw the same results with other animals, and he observed that there was no improvement even when he placed the animals’ paws on the correct levers, buttons, or bar.[10] These failures led him to fall back on a trial and error explanation of learning.[10] He found that after accidentally stepping on the switch once, they would press the switch faster in each succeeding trial inside the puzzle box.[10] By observing and recording the animals’ escapes and escape times, Thorndike was able to graph the times it took for the animals in each trial to escape, resulting in a learning curve.[12] The animals had difficulty escaping at first, but eventually “caught on” and escaped faster and faster with each successive puzzle box trial, until they eventually leveled off.[12] The quickened rate of escape results in the s-shape of the learning curve. The learning curve also suggested that different species learned in the same way but at different speeds.[10] From his research with puzzle boxes, Thorndike was able to create his own theory of learning. The puzzle box experiments were motivated in part by Thorndike's dislike for statements that animals made use of extraordinary faculties such as insight in their problem solving: "In the first place, most of the books do not give us a psychology, but rather a eulogy of animals. They have all been about animal intelligence, never about animal stupidity."[13]

Thorndike meant to distinguish clearly whether or not cats escaping from puzzle boxes were using insight. Thorndike's instruments in answering this question were learning curves revealed by plotting the time it took for an animal to escape the box each time it was in the box. He reasoned that if the animals were showing insight, then their time to escape would suddenly drop to a negligible period, which would also be shown in the learning curve as an abrupt drop; while animals using a more ordinary method of trial and error would show gradual curves. His finding was that cats consistently showed gradual learning.
Adult learning

Thorndike put his testing expertise to work for the United States Army during World War I. He created both the Alpha and Beta versions that led to today's ASVAB, a multiple choice test administered by the United States Military Entrance Processing Command that is used to determine qualification for enlistment in the United States armed forces. For classification purposes, soldiers were administered Alpha tests. With the realization that some soldiers could not read well enough to complete the Alpha test, the Beta test (consisting of pictures and diagrams) was administered. Such contributions anchored the field of psychology and encouraged later development of educational psychology.

Thorndike believed that “Instruction should pursue specified, socially useful goals.” Thorndike believed that the ability to learn did not decline until age 35, and only then at a rate of 1 percent per year, going against the thoughts of the time that "you can't teach old dogs new tricks." It was later shown[who?] that the speed of learning, not the power of learning declined with age. Thorndike also stated the law of effect, which says behaviors that are followed by good consequences are likely to be repeated in the future.

Thorndike identified the three main areas of intellectual development. The first being abstract intelligence. This is the ability to process and understand different concepts. The second is mechanical intelligence, which is the ability to handle physical objects. Lastly there is social intelligence. This is the ability to handle human interaction[14]

Thorndike was one of the first pioneers of active learning, a theory that proposes letting children learn themselves, rather than receiving instruction from teachers.
Thorndike's theory of learning

    Learning is incremental.[9]
    Learning occurs automatically.[9]
    All animals learn the same way.[9]
    Law of effect- if an association is followed by a “satisfying state of affairs” it will be strengthened and if it is followed by an “annoying state of affairs “ it will be weakened.
    Thorndike’s law of exercise has two parts; the law of use and the law of disuse.
        Law of use- the more often an association is used the stronger it becomes.[15]
        Law of disuse- the longer an association is unused the weaker it becomes.[15]
    Law of recency- the most recent response is most likely to reoccur.[15]
    Multiple response- problem solving through trial and error. An animal will try multiple responses if the first response does not lead to a specific state of affairs.[15]
    Set or attitude- animals are predisposed to act in a specific way.[15]
    Prepotency of elements- a subject can filter out irrelevant aspects of a problem and focus and respond only to significant elements of a problem.[15]
    Response by analogy- responses from a related or similar context may be used in a new context.[15]
    Identical elements theory of transfer- This theory states that the extent to which information learned in one situation will transfer to another situation is determined by the similarity between the two situations.[9] The more similar the situations are, the greater the amount of information that will transfer.[9] Similarly, if the situations have nothing in common, information learned in one situation will not be of any value in the other situation.[9]
    Associative shifting- it is possible to shift any response from occurring with one stimulus to occurring with another stimulus.[15] Associative shift maintains that a response is first made to situation A, then to AB, and then finally to B, thus shifting a response from one condition to another by associating it with that condition.[16]
    Law of readiness- a quality in responses and connections that results in readiness to act.[16] Thorndike acknowledges that responses may differ in their readiness.[16] He claims that eating has a higher degree of readiness than vomiting, that weariness detracts from the readiness to play and increases the readiness to sleep.[16] Also, Thorndike argues that a low or negative status in respect to readiness is called unreadiness.[16] Behavior and learning are influenced by the readiness or unreadiness of responses, as well as by their strength.[16]
    Identifiability- According to Thorndike, the identification or placement of a situation is a first response of the nervous system, which can recognize it.[16] Then connections may be made to one another or to another response, and these connections depend upon the original identification.[16] Therefore, a large amount of learning is made up of changes in the identifiability of situations.[16] Thorndike also believed that analysis might turn situations into compounds of features, such as the number of sides on a shape, to help the mind grasp and retain the situation, and increase their identifiability.[16]
    Availability- The ease of getting a specific response.[16] For example, it would be easier for a person to learn to touch their nose or mouth than it would be for them to draw a line 5 inches long with their eyes closed.[16]

Development of law of effect

Thorndike's research focused on instrumental learning, which means that learning is developed from the organism doing something. For example, he placed a cat inside a wooden box. The cats used various methods trying to get out, however it does not work until it hits the lever. Afterwards, Thorndike tried placing the cat inside the wooden box again, this time, the cat is able to hit the lever quickly and succeeded to get out from the box.

At first, Thorndike emphasized the importance of dissatisfaction stemming from failure as equal to the reward of satisfaction with success, though in his experiments and trials on humans he came to conclude that reward is a much more effective motivator than punishment. He also emphasized that the satisfaction must come immediately after the success, or the lesson would not sink in.[8]
Eugenic views

Thorndike was a proponent of eugenics. He argued that "selective breeding can alter man's capacity to learn, to keep sane, to cherish justice or to be happy. There is no more certain and economical a way to improve man's environment as to improve his nature."[17]
Criticism

Thorndike's law of effect and puzzle box methodology were subjected to detailed criticism by behaviorists and many other psychologists.[18] The criticisms over the law of effect mostly cover four aspects of the theory: the implied or retroactive working of the effect, the philosophical implication of the law, the identification of the effective conditions that cause learning, and the comprehensive usefulness of the law.[19]
Thorndike's word books

Thorndike composed three different word books to assist teachers with word and reading instruction. After publication of the first book in the series, The Teacher's Word Book (1921), two other books were written and published, each approximately a decade apart from its predecessor. The second book in the series, its full title being A Teacher's Word Book of the Twenty Thousand Words Found Most Frequently and Widely in General Reading for Children and Young People, was published in 1932, and the third and final book, The Teacher's Word Book of 30,000 Words, was published in 1944.

In the preface to the third book, Thorndike writes that the list contained therein “tells anyone who wishes to know whether to use a word in writing, speaking, or teaching how common the word is in standard English reading matter” (p. x), and he further advises that the list can best be employed by teachers if they allow it to guide the decisions they make choosing which words to emphasize during reading instruction. Some words require more emphasis than others, and, according to Thorndike, his list informs teachers of the most frequently occurring words that should be reinforced by instruction and thus become “a permanent part of [students’] stock of word knowledge” (p. xi). If a word is not on the list but appears in an educational text, its meaning only needs to be understood temporarily in the context in which it was found, and then summarily discarded from memory.

In Appendix A to the second book, Thorndike gives credit to his word counts and how frequencies were assigned to particular words. Selected sources extrapolated from Appendix A include:

    Children’s Reading: Black Beauty, Little Women, Treasure Island, A Christmas Carol, The Legend of Sleepy Hollow, Youth’s Companion, school primers, first readers, second readers, and third readers
    Standard Literature: The Bible, Shakespeare, Tennyson, Wordsworth, Cowper, Pope, and Milton
    Common Facts and Trades: The United States Constitution and the Declaration of Independence, A New Book of Cookery, Practical Sewing and Dress Making, Garden and Farm Almanac, and mail-order catalogues

Thorndike also examined local newspapers and correspondence for common words to be included in the book.[citation needed]
Thorndike's influence

Thorndike contributed a great deal to psychology. His influence on animal psychologists, especially those who focused on behavior plasticity, greatly contributed to the future of that field.[20] In addition to helping pave the way towards behaviorism, his contribution to measurement influenced philosophy, the administration and practice of education, military administration, industrial personnel administration, civil service and many public and private social services.[11] Thorndike influenced many schools of psychology as Gestalt psychologists, psychologists studying the conditioned reflex, and behavioral psychologists all studied Thorndike’s research as a starting point.[11] Thorndike was a contemporary of Watson and Pavlov. However, unlike Watson, Thorndike introduced the concept of reinforcement.[15] Thorndike was the first to apply psychological principles to the area of learning. His research led to many theories and laws of learning. His theory of learning, especially the law of effect, is most often considered to be his greatest achievement.[11] In 1929, Thorndike addressed his early theory of learning, and claimed that he had been wrong.[9] After further research, he was forced to denounce his law of exercise completely, because he found that practice alone did not strengthen an association, and that time alone did not weaken an association.[9] He also got rid of half of the law of effect, after finding that a satisfying state of affairs strengthens an association, but punishment is not effective in modifying behavior.[9] He placed a great emphasis on consequences of behavior as setting the foundation for what is and is not learned. His work represents the transition from the school of functionalism to behaviorism, and enabled psychology to focus on learning theory.[9] Thorndike’s work would eventually be a major influence to B.F. Skinner and Clark Hull. B.F. Skinner, like Thorndike, put animals in boxes and observed them to see what they were able to learn. The learning theories of Thorndike and Pavlov were later synthesized by Clark Hull.[11] His work on motivation and attitude formation directly affected studies on human nature as well as social order.[11] Thorndike’s research drove comparative psychology for fifty years, and influenced countless psychologists over that period of time, and even still today.
Accomplishments

In 1912, Thorndike was elected president for the American Psychological Association. He was admitted to the National Academy of Sciences in 1917. He was one of the very first psychologists to be admitted to the association. Thorndike is well known for his experiments on animals supporting the law of effect.[21] In 1934, Thorndike was elected president of the American Association for the Advancement of Science.[22]

Did you mean: John Dewey From Wikipedia, the free encyclopedia Jump to: navigation, search For the structural geologist, see John Frederick Dewey. For the Minnesota territorial legislature, see John J. Dewey. John Dewey John Dewey in 1902.jpg Dewey in 1902 Born October 20, 1859 Burlington, Vermont Died June 1, 1952 (aged 92) New York Era 20th-century philosophy Region Western Philosophy School Pragmatism Main interests Philosophy of education, Epistemology, Journalism, Ethics Alma mater University of Vermont, Johns Hopkins University Notable ideas Reflective Thinking[1] American Association of University Professors Inquiry into Moscow show trials about Trotsky Educational progressivism Influenced by[show] Influenced[show] John Dewey (/ˈduːi/; FAA October 20, 1859 – June 1, 1952) was an American philosopher, psychologist, and educational reformer whose ideas have been influential in education and social reform. Dewey is one of the primary figures associated with philosophy of pragmatism and is considered one of the founders of functional psychology. A well-known public intellectual, he was also a major voice of progressive education and liberalism.[2][3] Although Dewey is known best for his publications concerning education, he also wrote about many other topics, including epistemology, metaphysics, aesthetics, art, logic, social theory, and ethics. Known for his advocacy of democracy, Dewey considered two fundamental elements—schools and civil society—as being major topics needing attention and reconstruction to encourage experimental intelligence and plurality. Dewey asserted that complete democracy was to be obtained not just by extending voting rights but also by ensuring that there exists a fully formed public opinion, accomplished by effective communication among citizens, experts, and politicians, with the latter being accountable for the policies they adopt.[citation needed] Contents 1 Life and works 2 Visits to China and Japan 3 Functional psychology 4 Pragmatism and instrumentalism 4.1 Epistemology 5 Logic and method 5.1 Aesthetics 6 On democracy 7 On education 8 On journalism 9 On humanism 10 Social and political activism 11 Other interests 12 Criticism 13 Academic awards 14 Honors 15 Publications 16 Works about Dewey 17 See also 18 References 19 External links Life and works Dewey was born in Burlington, Vermont, to a family of modest means.[4] Like his older brother, Davis Rich Dewey, he attended the University of Vermont, from which he graduated (Phi Beta Kappa)[5] in 1879. A significant professor of Dewey's at the University of Vermont was Henry A. P. Torrey, the son-in-law and nephew of former University of Vermont president Joseph Torrey. Dewey studied privately with Torrey between his graduation from Vermont and his enrollment at Johns Hopkins University.[6][7] After two years as a high-school teacher in Oil City, Pennsylvania and one teaching elementary school in the small town of Charlotte, Vermont, Dewey decided that he was unsuited for employment in primary or secondary education. After studying with George Sylvester Morris, Charles Sanders Peirce, Herbert Baxter Adams, and G. Stanley Hall, Dewey received his Ph.D. from the School of Arts & Sciences at Johns Hopkins University. In 1884, he accepted a faculty position at the University of Michigan (1884–88 and 1889–94) with the help of George Sylvester Morris. His unpublished and now lost dissertation was titled "The Psychology of Kant." In 1894 Dewey joined the newly founded University of Chicago (1894–1904) where he developed his belief in Rational Empiricism, becoming associated with the newly emerging Pragmatic philosophy. His time at the University of Chicago resulted in four essays collectively entitled Thought and its Subject-Matter, which was published with collected works from his colleagues at Chicago under the collective title Studies in Logical Theory (1903). During that time Dewey also initiated the University of Chicago Laboratory Schools, where he was able to actualize the pedagogical beliefs that provided material for his first major work on education, The School and Social Progress (1899). Disagreements with the administration ultimately caused his resignation from the University, and soon thereafter he relocated near the East Coast. In 1899, Dewey was elected president of the American Psychological Association. From 1904 until his retirement in 1930 he was professor of philosophy at both Columbia University and Columbia University's Teachers College.[8] In 1905 he became president of the American Philosophical Association. He was a longtime member of the American Federation of Teachers. Along with the historians Charles A. Beard and James Harvey Robinson, and the economist Thorstein Veblen, Dewey is one of the founders of The New School. Dewey's most significant writings were "The Reflex Arc Concept in Psychology" (1896), a critique of a standard psychological concept and the basis of all his further work; Democracy and Education (1916), his celebrated work on progressive education; Human Nature and Conduct (1922), a study of the function of habit in human behavior; The Public and its Problems (1927), a defense of democracy written in response to Walter Lippmann's The Phantom Public (1925); Experience and Nature (1925), Dewey's most "metaphysical" statement; Art as Experience (1934), Dewey's major work on aesthetics; A Common Faith (1934), a humanistic study of religion originally delivered as the Dwight H. Terry Lectureship at Yale; Logic: The Theory of Inquiry (1938), a statement of Dewey's unusual conception of logic; Freedom and Culture (1939), a political work examining the roots of fascism; and Knowing and the Known (1949), a book written in conjunction with Arthur F. Bentley that systematically outlines the concept of trans-action, which is central to his other works. While each of these works focuses on one particular philosophical theme, Dewey included his major themes in most of what he published. He published more than 700 articles in 140 journals, and approximately 40 books. Reflecting his immense influence on 20th-century thought, Hilda Neatby, in 1953, wrote "Dewey has been to our age what Aristotle was to the later middle ages, not a philosopher, but the philosopher."[9] Dewey was first married to Alice Chipman. They had six children.[10] His second wife was Roberta Lowitz Grant.[11] The United States Postal Service honored Dewey with a Prominent Americans series 30¢ postage stamp. Visits to China and Japan In 1919, while traveling in Japan on sabbatical leave, Dewey was invited by Peking University to visit China, probably at the behest of his former students, Hu Shi and Chiang Monlin. Dewey and his wife, Alice, arrived in Shanghai on May 1, 1919, just days before student demonstrators took to the streets of Peking to protest the decision of the Allies in Paris to cede the German held territories in Shandong province to Japan. Their demonstrations on May Fourth excited and energized Dewey, and he ended up staying in China for two years, leaving in July 1921.[12] In these two years Dewey gave nearly two hundred lectures to Chinese audiences and wrote nearly monthly articles for Americans in The New Republic and other magazines. Well aware of both Japanese expansionism into China and the attraction of Bolshevism to some Chinese, Dewey advocated that Americans support China's transformation and that Chinese base this transformation in education and social reforms, not revolution. Hundreds and sometimes thousands of people attended the lectures, which were interpreted by Hu Shi. For these audiences, Dewey represented "Mr. Democracy" and "Mr. Science," the two personifications which they thought of representing modern values and replacing "Mr. Confucius," the representative of failed traditional culture. Perhaps Dewey's biggest impact, however, was on the forces for progressive education in China, such as Hu Shi and Chiang Monlin, who had studied with him, and Tao Xingzhi, who had studied at Columbia School of Education.[13] Their letters from China and Japan describing their experiences to their family were published in 1920, edited by their daughter Evelyn.[14] Functional psychology See also: History of psychology At University of Michigan, Dewey published his first two books, Psychology (1887), and Leibniz's New Essays Concerning the Human Understanding (1888), both of which expressed Dewey's early commitment to British neo-Hegelianism. In Psychology, Dewey attempted a synthesis between idealism and experimental science.[15] While still professor of philosophy at Michigan, Dewey and his junior colleagues, James Hayden Tufts and George Herbert Mead, together with his student James Rowland Angell, all influenced strongly by the recent publication of William James' Principles of Psychology (1890), began to reformulate psychology, emphasizing the social environment on the activity of mind and behavior rather than the physiological psychology of Wundt and his followers. By 1894, Dewey had joined Tufts, with whom he would later write Ethics (1908), at the recently founded University of Chicago and invited Mead and Angell to follow him, the four men forming the basis of the so-called "Chicago group" of psychology. Their new style of psychology, later dubbed functional psychology, had a practical emphasis on action and application. In Dewey's article "The Reflex Arc Concept in Psychology" which appeared in Psychological Review in 1896, he reasons against the traditional stimulus-response understanding of the reflex arc in favor of a "circular" account in which what serves as "stimulus" and what as "response" depends on how one considers the situation, and defends the unitary nature of the sensory motor circuit. While he does not deny the existence of stimulus, sensation, and response, he disagreed that they were separate, juxtaposed events happening like links in a chain. He developed the idea that there is a coordination by which the stimulation is enriched by the results of previous experiences. The response is modulated by sensorial experience. Dewey was elected president of the American Psychological Association in 1899. John Dewey's USA Stamp In 1984, the American Psychological Association announced that Lillian Moller Gilbreth (1878–1972) had become the first psychologist to be commemorated on a United States postage stamp. However, psychologists Gary Brucato Jr. and John D. Hogan later made the case that this distinction actually belonged to John Dewey, who had been celebrated on an American stamp 17 years earlier. While some psychology historians consider Dewey more of a philosopher than a bona fide psychologist,[16] the authors noted that Dewey was a founding member of the A.P.A., served as the A.P.A.'s eighth President in 1899, and was the author of an 1896 article on the reflex arc which is now considered a basis of American functional psychology.[17] Dewey also expressed interest in work in the psychology of visual perception performed by Dartmouth research professor Adelbert Ames, Jr. He had great trouble with listening, however, because it is known Dewey could not distinguish musical pitches - in other words was tone deaf.[18] Pragmatism and instrumentalism Although Dewey referred to his philosophy as "instrumentalism" rather than pragmatism, he was one of the three major figures in American pragmatism, along with Charles Sanders Peirce, who invented the term, and William James, who popularized it. Dewey worked from strongly Hegelian influences, unlike James, whose intellectual lineage was primarily British, drawing particularly on empiricist and utilitarian ideas.[19] Neither was Dewey so pluralist or relativist as James. He stated that value was a function not of whim nor purely of social construction, but a quality situated in events ("nature itself is wistful and pathetic, turbulent and passionate" — Experience and Nature). James also stated that experimentation (social, cultural, technological, philosophical) could be used as an approximate arbiter of truth. For example he felt that, for many people who lacked "over-belief" of religious concepts, human life was superficial and rather uninteresting, and that while no one religious belief could be demonstrated as the correct one, we are all responsible for making a gamble on one or another theism, atheism, monism, etc. Dewey, in contrast, while honoring the important function that religious institutions and practices played in human life, rejected belief in any static ideal, such as a personal god. Dewey felt that only scientific method could reliably increase human good. Of the idea of God, Dewey said, "it denotes the unity of all ideal ends arousing us to desire and actions."[20] Because of his process-oriented and sociologically conscious opinion of the world and knowledge, his theory is considered sometimes as a useful alternative to both modern and postmodern theory. Dewey's non-foundational method pre-dates postmodernism by more than half a century. Recent exponents (like Rorty) have not always remained faithful to Dewey's original ideas, though this itself is completely consistent with Dewey's own usage of other writers and with his own philosophy— for Dewey, past doctrines always require reconstruction in order to remain useful for the present time. Dewey's philosophy has had other names than "pragmatism". He has been called an instrumentalist, an experimentalist, an empiricist, a functionalist, and a naturalist. The term "transactional" may better describe his views, a term emphasized by Dewey in his later years to describe his theories of knowledge and experience. Religious historian Jerome A. Stone credits Dewey with contributing to the early thinking in the development of Religious Naturalism.[21] Epistemology Main article: Knowing and the Known The terminology problem in the fields of epistemology and logic is partially due, according to Dewey and Bentley,[22] to inefficient and imprecise use of words and concepts that reflect three historic levels of organization and presentation.[23] In the order of chronological appearance, these are: Self-Action: Prescientific concepts regarded humans, animals, and things as possessing powers of their own which initiated or caused their actions. Interaction: as described by Newton, where things, living and inorganic, are balanced against something in a system of interaction, for example, the third law of motion states that for every action there is an equal and opposite reaction. Transaction: where modern systems of descriptions and naming are employed to deal with multiple aspects and phases of action without any attribution to ultimate, final, or independent entities, essences, or realities. A series of characterizations of Transactions indicate the wide range of considerations involved.[24] Logic and method Dewey sees paradox in contemporary logical theory. Proximate subject matter garners general agreement and advance, while the ultimate subject matter of logic generates unremitting controversy. In other words, he challenges confident logicians to answer the question of the truth of logical operators. Do they function merely as abstractions (e.g., pure mathematics) or do they connect in some essential way with their objects, and therefore alter or bring them to light?[25] Grave of Dewey and his wife in an alcove on the north side of the Ira Allen Chapel in Burlington, Vermont. The only grave on the University of Vermont campus Logical positivism also figured in Dewey's thought. About the movement he wrote that it "eschews the use of 'propositions' and 'terms', substituting 'sentences' and 'words'." ("General Theory of Propositions", in Logic: The Theory of Inquiry) He welcomes this changing of referents "in as far as it fixes attention upon the symbolic structure and content of propositions." However, he registers a small complaint against the use of "sentence" and "words" in that without careful interpretation the act or process of transposition "narrows unduly the scope of symbols and language, since it is not customary to treat gestures and diagrams (maps, blueprints, etc.) as words or sentences." In other words, sentences and words, considered in isolation, do not disclose intent, which may be inferred or "adjudged only by means of context."[25] Yet Dewey was not entirely opposed to modern logical trends. Concerning traditional logic, he states: "Aristotelian logic, which still passes current nominally, is a logic based upon the idea that qualitative objects are existential in the fullest sense. To retain logical principles based on this conception along with the acceptance of theories of existence and knowledge based on an opposite conception is not, to say the least, conductive to clearness – a consideration that has a good deal to do with existing dualism between traditional and the newer relational logics. —(Qualitative Thought 1930) Louis Menand argues in The Metaphysical Club that Jane Addams had been critical of Dewey's emphasis on antagonism in the context of a discussion of the Pullman strike of 1894. In a later letter to his wife, Dewey confessed that Addams' argument was "the most magnificent exhibition of intellectual & moral faith I ever saw. She converted me internally, but not really, I fear.... When you think that Miss Addams does not think this as a philosophy, but believes it in all her senses & muscles-- Great God... I guess I'll have to give it [all] up & start over again." He went on to add, "I can see that I have always been interpreting dialectic wrong end up, the unity as the reconciliation of opposites, instead of the opposites as the unity in its growth, and thus translated the physical tension into a moral thing... I don't know as I give the reality of this at all,... it seems so natural & commonplace now, but I never had anything take hold of me so."[26] In a letter to Addams herself, Dewey wrote, clearly influenced by his conversation with her: "Not only is actual antagonizing bad, but the assumption that there is or may be antagonism is bad-- in fact, the real first antagonism always comes back to the assumption." Aesthetics Main article: Art as Experience Art as Experience (1934) is Dewey's major writing on aesthetics. It is, in accordance with his place in the Pragmatist tradition that emphasizes community, a study of the individual art object as embedded in (and inextricable from) the experiences of a local culture. In the original illustrated edition, Dewey drew on the modern art and world cultures collection assembled by Albert C. Barnes at the Barnes Foundation, whose own ideas on the application of art to one's way of life was influenced by Dewey's writing. Barnes was particularly influenced by "Democracy and Education" (1916) and then attended Dewey's seminar on political philosophy at Columbia University in the fall semester of 1918. On democracy The overriding theme of Dewey's works was his profound belief in democracy, be it in politics, education or communication and journalism. As Dewey himself stated in 1888, while still at the University of Michigan, "Democracy and the one, ultimate, ethical ideal of humanity are to my mind synonymous."[27] With respect to technological developments in a democracy: "Persons do not become a society by living in physical proximity any more than a man ceases to be socially influenced by being so many feet or miles removed from others" —John Dewey from Andrew Feenberg's "Community in the Digital Age" His work on democracy influenced one of his students, Dr Ambedkar, who later went on to become one of the founding fathers of independent India.[28] On education Main article: Democracy and Education Dewey's educational theories were presented in My Pedagogic Creed (1897), The School and Society (1900), The Child and the Curriculum (1902), Democracy and Education (1916) and Experience and Education (1938). Throughout these writings, several recurrent themes ring true; Dewey continually argues that education and learning are social and interactive processes, and thus the school itself is a social institution through which social reform can and should take place. In addition, he believed that students thrive in an environment where they are allowed to experience and interact with the curriculum, and all students should have the opportunity to take part in their own learning. The ideas of democracy and social reform are continually discussed in Dewey's writings on education. Dewey makes a strong case for the importance of education not only as a place to gain content knowledge, but also as a place to learn how to live. In his eyes, the purpose of education should not revolve around the acquisition of a pre-determined set of skills, but rather the realization of one's full potential and the ability to use those skills for the greater good. He notes that "to prepare him for the future life means to give him command of himself; it means so to train him that he will have the full and ready use of all his capacities" (My pedagogic creed, Dewey, 1897). In addition to helping students realize their full potential, Dewey goes on to acknowledge that education and schooling are instrumental in creating social change and reform. He notes that "education is a regulation of the process of coming to share in the social consciousness; and that the adjustment of individual activity on the basis of this social consciousness is the only sure method of social reconstruction". In addition to his ideas regarding what education is and what effect it should have on society, Dewey also had specific notions regarding how education should take place within the classroom. In The Child and the Curriculum (1902), Dewey discusses two major conflicting schools of thought regarding educational pedagogy. The first is centered on the curriculum and focuses almost solely on the subject matter to be taught. Dewey argues that the major flaw in this methodology is the inactivity of the student; within this particular framework, "the child is simply the immature being who is to be matured; he is the superficial being who is to be deepened" (1902, p. 13).[29] He argues that in order for education to be most effective, content must be presented in a way that allows the student to relate the information to prior experiences, thus deepening the connection with this new knowledge. At the same time, Dewey was alarmed by many of the "child-centered" excesses of educational-school pedagogues who claimed to be his followers, and he argued that too much reliance on the child could be equally detrimental to the learning process. In this second school of thought, "we must take our stand with the child and our departure from him. It is he and not the subject-matter which determines both quality and quantity of learning" (Dewey, 1902, p. 13-14). According to Dewey, the potential flaw in this line of thinking is that it minimizes the importance of the content as well as the role of the teacher. In order to rectify this dilemma, Dewey advocated for an educational structure that strikes a balance between delivering knowledge while also taking into account the interests and experiences of the student. He notes that "the child and the curriculum are simply two limits which define a single process. Just as two points define a straight line, so the present standpoint of the child and the facts and truths of studies define instruction" (Dewey, 1902, p. 16). It is through this reasoning that Dewey became one of the most famous proponents of hands-on learning or experiential education, which is related to, but not synonymous with experiential learning. He argued that "if knowledge comes from the impressions made upon us by natural objects, it is impossible to procure knowledge without the use of objects which impress the mind" (Dewey, 1916/2009, p. 217-218).[30] Dewey's ideas went on to influence many other influential experiential models and advocates. Problem-Based Learning (PBL), for example, a method used widely in education today, incorporates Dewey's ideas pertaining to learning through active inquiry.[31] Dewey not only re-imagined the way that the learning process should take place, but also the role that the teacher should play within that process. According to Dewey, the teacher should not be one to stand at the front of the room doling out bits of information to be absorbed by passive students. Instead, the teacher's role should be that of facilitator and guide. As Dewey (1897) explains it: The teacher is not in the school to impose certain ideas or to form certain habits in the child, but is there as a member of the community to select the influences which shall affect the child and to assist him in properly responding to these Thus the teacher becomes a partner in the learning process, guiding students to independently discover meaning within the subject area. This philosophy has become an increasingly popular idea within present-day teacher preparatory programs. As well as his very active and direct involvement in setting up educational institutions such as the University of Chicago Laboratory Schools (1896) and The New School for Social Research (1919), many of Dewey's ideas influenced the founding of Bennington College and Goddard College in Vermont, where he served on the Board of Trustees. Dewey's works and philosophy also held great influence in the creation of the short-lived Black Mountain College in North Carolina, an experimental college focused on interdisciplinary study, and whose faculty included Buckminster Fuller, Willem de Kooning, Charles Olson, Franz Kline, Robert Duncan, Robert Creeley, and Paul Goodman, among others. Black Mountain College was the locus of the "Black Mountain Poets" a group of avant-garde poets closely linked with the Beat Generation and the San Francisco Renaissance. On journalism Main article: The Public and its Problems Since the mid-1980s, Deweyan ideas have experienced revival as a major source of inspiration for the public journalism movement. Dewey's definition of "public," as described in The Public and its Problems, has profound implications for the significance of journalism in society. As suggested by the title of the book, his concern was of the transactional relationship between publics and problems. Also implicit in its name, public journalism seeks to orient communication away from elite, corporate hegemony toward a civic public sphere. "The 'public' of public journalists is Dewey's public." Dewey gives a concrete definition to the formation of a public. Publics are spontaneous groups of citizens who share the indirect effects of a particular action. Anyone affected by the indirect consequences of a specific action will automatically share a common interest in controlling those consequences, i.e., solving a common problem.[32] Since every action generates unintended consequences, publics continuously emerge, overlap, and disintegrate. In The Public and its Problems, Dewey presents a rebuttal to Walter Lippmann's treatise on the role of journalism in democracy. Lippmann's model was a basic transmission model in which journalists took information given to them by experts and elites, repackaged that information in simple terms, and transmitted the information to the public, whose role was to react emotionally to the news. In his model, Lippmann supposed that the public was incapable of thought or action, and that all thought and action should be left to the experts and elites. Dewey refutes this model by assuming that politics is the work and duty of each individual in the course of his daily routine. The knowledge needed to be involved in politics, in this model, was to be generated by the interaction of citizens, elites, experts, through the mediation and facilitation of journalism. In this model, not just the government is accountable, but the citizens, experts, and other actors as well. Dewey also said that journalism should conform to this ideal by changing its emphasis from actions or happenings (choosing a winner of a given situation) to alternatives, choices, consequences, and conditions,[33] in order to foster conversation and improve the generation of knowledge. Journalism would not just produce a static product that told what had already happened, but the news would be in a constant state of evolution as the public added value by generating knowledge. The "audience" would end, to be replaced by citizens and collaborators who would essentially be users, doing more with the news than simply reading it. Concerning his effort to change journalism, he wrote in The Public and its Problems: "Till the Great Society is converted in to a Great Community, the Public will remain in eclipse. Communication can alone create a great community" (Dewey, p. 142). Dewey believed that communication creates a great community, and citizens who participate actively with public life contribute to that community. "The clear consciousness of a communal life, in all its implications, constitutes the idea of democracy." (The Public and its Problems, p. 149). This Great Community can only occur with "free and full intercommunication." (p. 211) Communication can be understood as journalism. On humanism As an atheist[34] and a secular humanist, Dewey participated with a variety of humanistic activities from the 1930s into the 1950s, which included sitting on the advisory board of Charles Francis Potter's First Humanist Society of New York (1929); being one of the original 34 signatories of the first Humanist Manifesto (1933) and being elected an honorary member of the Humanist Press Association (1936).[35] His opinion of humanism is best summarised in his own words from an article titled "What Humanism Means to Me", published in the June 1930 edition of Thinker 2: "What Humanism means to me is an expansion, not a contraction, of human life, an expansion in which nature and the science of nature are made the willing servants of human good." — John Dewey, "What Humanism Means to Me"[36] Social and political activism As a major advocate for academic freedom, in 1935 Dewey, together with Albert Einstein and Alvin Johnson, became a member of the United States section of the International League for Academic Freedom,[37] and in 1940, together with Horace M Kallen, edited a series of articles related to the Bertrand Russell Case. As well as being active in defending the independence of teachers, and opposing a communist takeover of the New York Teachers' Union,[citation needed] Dewey was involved in the organization that eventually became the National Association for the Advancement of Colored People (NAACP). Dewey was a promoter of socialism and collectivism who supported the Socialist Party candidate, Norman Thomas for president and was impressed and flattered by the Soviet Union's "experiment," particularly the Soviet's fondness for his educational philosophy. Jonah Goldberg has described his activism as wandering "from one fad to another, each time convinced that he'd simply applied the clearest, most empirical intelligence to the latest most pressing problem."[38] He was an avid supporter of Henry George's proposal for taxing land values. Of George, he wrote, "No man, no graduate of a higher educational institution, has a right to regard himself as an educated man in social thought unless he has some first-hand acquaintance with the theoretical contribution of this great American thinker."[39] As honorary president of the Henry George School of Social Science, he wrote a letter to Henry Ford urging him to support the school.[40] He directed the famous Dewey Commission held in Mexico in 1937, which cleared Leon Trotsky of the charges made against him by Joseph Stalin,[41] and marched for women's rights, among many other causes. In 1939, John Dewey was elected President of the League for Industrial Democracy, an organization with the goal of educating college students about the labor movement. The Student Branch of the L.I.D. would later become Students for a Democratic Society.[42] In 1950, Dewey, Bertrand Russell, Benedetto Croce, Karl Jaspers, and Jacques Maritain agreed to act as honorary chairmen of the Congress for Cultural Freedom.[43] Other interests Dewey's interests and writings included many topics, and according to the Stanford Encyclopedia of Philosophy, "a substantial part of his published output consisted of commentary on current domestic and international politics, and public statements on behalf of many causes. (He is probably the only philosopher in this encyclopedia to have published both on the Treaty of Versailles and on the value of displaying art in post offices.)"[44] In 1917, Dewey met F. M. Alexander in New York City and later wrote introductions to Alexander's Man's Supreme Inheritance (1918), Constructive Conscious Control of the Individual (1923) and The Use of the Self (1932). Alexander's influence is referenced in "Human Nature and Conduct" and "Experience and Nature."[45] As well as his contacts with people mentioned elsewhere in the article, he also maintained correspondence with Henri Bergson, William M. Brown, Martin Buber, George S. Counts, William Rainey Harper, Sidney Hook, and George Santayana. Criticism Dewey is considered the epitome of liberalism by many historians,[46][47] and sometimes was portrayed as "dangerously radical."[48] Meanwhile, Dewey was critiqued strongly by American communists because he argued against Stalinism and had philosophical differences with Marx, identifying himself as a democratic socialist.[49] On the other hand, some conservatives have called Dewey a Soviet apologist.[50][51] Historians have examined his religious beliefs. Biographer Steven C. Rockefeller, traced Dewey's democratic convictions to his childhood attendance at the Congregational Church, with its strong proclamation of social ideals and the Social Gospel.[52] However, historian Edward A. White suggested in Science and Religion in American Thought (1952) that Dewey's work had led to the 20th century rift between religion and science.

John Dewey
Nga Wikipedia , Enciklopedia e Lirë
Shko te : navigacion , kërko
Për gjeolog strukturore , shih John Frederick Dewey .
Për ligjvënësit territoriale Minnesotan , shih John J. Dewey .
John Dewey John Dewey në 1902.jpg
Dewey në vitin 1902
I lindur 20 tetor 1859
Burlington , Vermont
Vdiq 1 qershor 1952 (mosha 92 )
Nju Jork
Filozofia e shekullit të 20 - Era
Rajoni Filozofia perëndimore
Pragmatizmi Shkolla
Interesat kryesore Filozofia e edukimit , epistemologjisë , Gazetari , Etikë
Alma Mater Universiteti i Vermont , Universiteti Johns Hopkins
Idetë e shquara Të menduarit reflektues [ 1 ]
Shoqata Amerikane e Profesorëve të Universitetit
Hetim në tregojnë gjyqet e Moskës rreth Trockit
progresizmin arsimore
Ndikuar nga [ tregojnë ]
Ndikuar [ show ]

John Dewey ( / du ː i / ; FAA 20 tetor 1859 - 1 Qershor 1952) ishte një filozof amerikan , psikolog dhe reformator arsimore idetë e të cilëve kanë qenë me ndikim në arsimin dhe reformat sociale . Dewey është një nga figurat kryesore që lidhen me filozofinë e pragmatizmit dhe është konsideruar si një nga themeluesit e psikologjisë funksionale . Një intelektual i njohur publik , ai ishte gjithashtu një zë i madh i arsimit progresive dhe liberalizmit . [ 2 ] [ 3 ] Edhe pse Dewey është i njohur mirë për botimet e tij në lidhje me arsimin , ai gjithashtu ka shkruar për shumë tema të tjera, duke përfshirë epistemologjisë , metafizikë , estetikë , arti , logjika , teori sociale , dhe të etikës .

I njohur për avokimin e tij të demokracisë , Dewey konsideruar dy elementet themelore - shkollat dhe shoqëria civile - si tema kryesore që kanë nevojë për vëmendje dhe rindërtimit të inkurajuar inteligjencës eksperimentale dhe pluralizmin . Dewey deklaroi se demokracia i plotë ishte që të merret jo vetëm duke i zgjeruar të drejtat e votimit , por edhe duke siguruar se ekziston një opinion të formuar plotësisht publik , kryer nga komunikimi efektiv në mesin e qytetarëve, ekspertëve , dhe politikanët , me këtë të fundit duke qenë përgjegjës për politikat që ata miratojnë . [ citim i duhur ]

përmbajtje

    1 Jeta dhe vepra
    2 Vizitat në Kinë dhe Japoni
    3 psikologji funksional
    4 Pragmatizmi dhe instrumentalizmi
        4.1 epistemologjisë
    5 Logic dhe metoda
        5.1 Estetika
    6 Në demokraci
    7 Për arsimin
    8 Në gazetarisë
    9 Në humanizmit
    10 aktivizmi social dhe politik
    11 Interesa të tjera
    12 Kritika
    13 Titujt akademik
    14 nderon
    15 Publikime
    16 Punon për Dewey
    17 Shiko edhe
    18 Referencat
    19 Lidhje të jashtme

Jeta dhe vepra

Dewey ka lindur në Burlington, Vermont , në një familje modeste të mjeteve . [ 4 ] Ashtu si vëllai i tij të vjetër , Davis Rich Dewey , ai ndoqi Universitetin e Vermontit , nga e cila ai u diplomua ( Phi Beta Kappa ) [ 5 ] në vitin 1879 . Një profesor i rëndësishëm i Dewey -së në Universitetin e Vermontit ishte Henry AP Torrey ,djali -in - ligj dhe nipi i ish- presidentit të Universitetit të Vermontit Joseph Torrey . Dewey studiuar privatisht me Torrey mes diplomimit të tij nga Vermont dhe regjistrimin e tij në Universitetin Johns Hopkins . [ 6 ] [ 7 ]

Pas dy vjet si mësues në një shkollë të lartë në të Naftës City, Pennsylvania dhe një shkollë fillore të mësimdhënies në qytetin e vogël të Charlotte, Vermont , Dewey vendosi se ai ishte i papërshtatshëm për punësim në arsimin fillor apo të mesëm . Pas studimeve me Xhorxh Sylvester Morris, Charles Sanders Peirce , Herbert Baxter Adams , dhe G. Stanley Hall , Dewey mori Ph.D. e tij nga Shkolla e Arteve dhe Shkencave në Universitetin Johns Hopkins . Në vitin 1884, ai pranoi një pozicion fakultet në Universitetin e Miçiganit ( 1884-1888 dhe 1889-1894 ) me ndihmën e Xhorxh Sylvester Morris . Disertacioni i tij i pabotuar dhe tani humbur titullohej " psikologjinë e Kant . "

Në vitin 1894 Dewey u bashkua me të sapo-themeluar Universitetin e Çikagos ( 1894-1904 ) , ku ai i zhvilluar besimin e tij në empirizmit racional , duke u bërë lidhur me filozofinë e sapo zhvillim pragmatik . Koha e tij në Universitetin e Çikagos rezultoi në katër ese të drejtë kolektive Mendimit dhe e saj të fushave përkatëse , i cili u botua me veprat e mbledhura nga kolegët e tij në Çikago nën Studime kolektive titullin në teori logjik ( 1903) . Gjatë kësaj kohe Dewey nisi gjithashtu në Universitetin e Shkollave të laboratorit të Çikagos , ku ai ishte në gjendje të realizoj besimet pedagogjike që e parashikuara materiale për punën e tij të parë të madh në arsim, Shkolla e Përparim Sociale ( 1899) . Mosmarrëveshjet me administratën në fund të fundit shkaktoi dorëheqjen e tij nga Universiteti , dhe shpejt pas kësaj ai u zhvendos pranë Bregdetin Lindor . Në vitin 1899 , Dewey u zgjodh president i Shoqatës Psikologjike Amerikane . Nga 1904 deri në pensionimin e tij në vitin 1930 ai ishte profesor i filozofisë në Universitetin Kolumbia të dy dhe të Fakultetit të Mësuesisë Universitetin Kolumbia . [ 8 ] Në vitin 1905 ai u bë president i Shoqatës Amerikane filozofike . Ai ishte një kohë të gjatë anëtar i Federatës Amerikane të Mësuesit .

Së bashku me historianët Charles A. mjekrës dhe James Harvey Robinson , dheekonomist Thorstein Veblen , Dewey është një nga themeluesit e Shkollës së Re . Shkrimet më të rëndësishme Dewey ishin " Arc KonceptiReflex në Psikologji " ( 1896 ) , një kritikë e një koncepti standarde psikologjike dhe baza e të gjithë punën e tij të mëtejshëm , Demokracia dhe Edukimi ( 1916) , puna e tij festohet për arsimin progresive ; Natyra e Njeriut dhe Kryerja ( 1922) , një studim i funksionit të zakonit të sjelljes njerëzore ; Problemet e saj ( 1927)publike dhe , një mbrojtës i demokracisë shkruar në përgjigje të Walter Lippmann sëPhantom Publik (1925 ) ; Përvoja dhe Natyra (1925 ) , Dewey -së më " metafizik " deklaratë ; Arti si Përvoja (1934 ) , vepër madhore Dewey në estetikë , A Besimi Common (1934 ) , një studim humaniste e fesë dorëzuar fillimisht si Dwight H. Terry lectureship në Yale , Logic :Teoria e Hetimeve ( 1938) , një deklaratë e konceptimit të pazakontë të logjikës Dewey -së , Liria dhe Kulturës (1939 ) , një punë politike shqyrtuar rrënjët e fashizmit , dhe Njohja dhei njohur (1949 ) , një libër i shkruar në lidhje me Arthur F. Bentley që sistematikisht përshkruan koncepti i trans- veprimi , e cila është në qendër të veprave të tjera të tij . Ndërsa secili nga këto vepra të fokusohet në një temë të veçantë filozofike , Dewey përfshihet tema e tij të mëdha në shumicën e asaj që ai e botoi . Ai botoi më shumë se 700 artikuj në revista 140 , dhe rreth 40 libra .

Duke reflektuar ndikimin e tij të madh në të shekullit të 20 - mendimit , Hilda Neatby , në vitin 1953 , shkroi " Dewey ka qenë në moshën tonë atë që Aristoteli ishte për moshat e mëvonshme e mesme , e jo filozofi , porfilozof ". [ 9 ]

Dewey ishte e martuar së pari për të Alice Chipman . Ata kishin gjashtë fëmijë . [ 10 ] Gruaja e tij e dytë ishte Roberta Lowitz Grant . [ 11 ]

Shtetet e Bashkuara Postal Service nderuar Dewey me një të shquar amerikanë seri 30 ¢ pullë postare .
Vizitat në Kinë dhe Japoni

Në vitin 1919 , ndërsa udhëtonte në Japoni për lejet e fundjavave , Dewey ishte i ftuar nga Universiteti i Pekinit për të vizituar Kinë , ndoshta me urdhër të ish- nxënësve të tij , Hu Shi dhe Chiang Monlin . Dewey dhe gruaja e tij , Alice , arriti në Shanghai më 1 maj, 1919 vetëm disa ditë para studentore demonstrues dolën në rrugët e Pekinit për të protestuar vendimin e aleatëve në Paris për të heq dorë territoret mbajtur gjermane në provincën Shandong në Japoni . Demonstratat e tyre në maj katërt ngacmuar dhe energji Dewey , dhe ai përfundoi duke qëndruar në Kinë për dy vjet , duke lënë në korrik 1921. [ 12 ]

Në këto dy vjet Dewey dha gati dyqind leksione për audiencën kineze dhe ka shkruar artikuj gati mujore për amerikanët në Republikën e Ri dhe revista të tjera . Në dijeni të të dy ekspansionizmit japoneze në Kinë dhe tërheqjen e bolshevizmit në disa kineze , Dewey mbrojti se amerikanët mbështesin transformimin e Kinës dhe që në bazë kineze kjo e transformimit në arsim dhe reformat sociale , jo revolucionit . Qindra dhe nganjëherë mijëra njerëz morën pjesë në leksione , të cilat janë të interpretuara nga Hu Shi . Për këto audienca , Dewey përfaqësuara z " Demokracia " dhe " z " Shkenca, dy personifikon cilat ata menduar përfaqësues i vlerave moderne dhe zëvendësuar " z Konfuci ",përfaqësues i kulturës tradicionale të dështuar . Ndoshta ndikimi më i madh Dewey -së , megjithatë , ishte në forcat për edukim progresiv në Kinë , të tilla si Hu Shi dhe Chiang Monlin , i cili kishte studiuar me të , dhe Tao Xingzhi , i cili kishte studiuar në Shkollën Kolumbia e Arsimit . [ 13 ]

Letrat e tyre nga Kina dhe Japonia që përshkruajnë përvojat e tyre në familjen e tyre u botuan në vitin 1920 , redaktuar nga vajza e tyre Evelyn . [ 14 ]
psikologji funksional
Shih gjithashtu : Historia e psikologjisë

Në Universitetin e Miçiganit , Dewey botuar dy libra e tij të parë , Psikologji (1887 ) , dhe Ese të reja Leibniz 's në lidhje me Mirëkuptimit Njerëzor ( 1888) , të cilat të dyja shprehur angazhimin e hershme Dewey ndaj britanik neo- Hegelianism . Në Psikologji , Dewey tentuar një sintezë mes idealizmit dhe shkencës eksperimentale . [ 15 ]

Ndërsa ende profesor i filozofisë në Michigan , Dewey dhe kolegët e tij të vegjël , James Hayden Tufts dhe George Herbert Mead , së bashku me nxënësit e tij James Angell Rowland , të gjitha të ndikuar fort nga publikimet e fundit të Parimeve William James ' të Psikologjisë (1890) , filloi të riformulojë psikologjinë , duke theksuar mjedisin social mbi aktivitetin e mendjes dhe sjelljes jo të psikologjisë fiziologjike e Wundt dhe ndjekësve të tij .

Nga 1894, Dewey ishte bashkuar Tufts , me të cilin ai më vonë do të shkruante Etika (1908 ) , në tëthemeluar kohët e fundit në Universitetin e Çikagos dhe ftoi Mead dhe Angell për të ndjekur atë , katër burra që formojnë bazën e të ashtuquajturit " grupi Çikago " e psikologjisë .

Stili i tyre i ri i psikologjisë , më vonë psikologji funksionale quajtur , kishte një theks praktik mbi veprimit dhe zbatimit . Në artikullin e Dewey -së " Arc KonceptReflex në Psikologji ", e cila u shfaq në Rishikimi Psikologjike në 1896 , ai arsyeton kundër tradicionale kuptuarit stimul - përgjigje të harkut refleks në favor të një llogarie " qarkore " në të cilin ajo shërben si " stimul " dhe çfarë si " përgjigje " varet se si e shikon situatën , dhe mbron natyrën unitar të qark motor ndijor . Ndërsa ai nuk e mohon ekzistencën e stimulit , ndjesi , dhe përgjigje , ai nuk u pajtua se ata ishin të veçanta , ngjarjet e juxtaposed ndodhin si lidhje në një zinxhir . Ai zhvilluar idenë se ka një koordinim me të cilinstimulim është pasuruar nga rezultatet e përvojave të mëparshme . Përgjigja është moduluar nga përvoja sensoriale .

Dewey u zgjodh president i Shoqatës Psikologjike Amerikane në vitin 1899 .
SHBA Stamp John Dewey -së

Në vitin 1984 , Shoqata Psikologjike Amerikane njoftoi se Lillian Moller Gilbreth ( 1878-1972 ) ishte bërëpsikologu i parë që do të përkujtohet në një pullë postare të Shteteve të Bashkuara . Megjithatë , psikologët Gary Brucato Jr dhe John D. Hogan më vonë e bëri çështjen që ky dallim të vërtetë i përkiste John Dewey , i cili kishte qenë festohet në një pullë amerikane 17 vjet më parë . Ndërsa disa historianë e konsiderojnë psikologji Dewey më shumë një filozofi se sa një psikolog në mirëbesim , [ 16 ] autorët vuri në dukje se Dewey ishte një anëtar themelues i APA , shërbeu si President e tetë APA -së në vitin 1899 , dhe ishte autor i një 1896 artikull mbi harkut refleksin e cila tani konsiderohet një bazë e psikologjisë funksionale amerikane . [ 17 ]

Dewey gjithashtu shprehu interes në punën në psikologjinë e perceptimit vizual kryer nga profesor hulumtim Dartmouth Adelbert Ames , Jr Ai kishte probleme të mëdha me dëgjim , megjithatë , për shkak se ajo është e njohur Dewey nuk mund të dallojë pitches muzikore - me fjalë të tjera ishte ton shurdhër [ . 18 ]
Pragmatizëm dhe instrumentalizmi

Edhe pse Dewey referuar filozofisë së tij si " instrumentalizmi " në vend se pragmatizmi , ai ishte një nga tre figurat e mëdha në pragmatizmi amerikan , së bashku me Charles Sanders Peirce , i cili shpiku termin , dhe William James, i cili popullarizuar atë . Dewey punuar nga ndikimet fort hegeliane , ndryshe nga James, prejardhja intelektuale e të cilit ishte kryesisht britanike , duke tërhequr veçanërisht në ide empirik dhe utilitar . [ 19 ] As ishte Dewey aq pluralist apo relativist si James. Ai deklaroi se vlera ishte një funksioni nuk i trill , as thjesht e ndërtimit shoqëror , por një cilësi të vendosur në ngjarje ( " natyra në vetvete është i trishtuar dhe prekës , trazuar dhe plot pasion " - Përvoja dhe Natyra ) .

James gjithashtu deklaroi se eksperimentimi ( shoqërore, kulturore , teknologjike , filozofike ) do të mund të përdoret si një arbitër të përafërt të së vërtetës . Për shembull, ai mendonte se , për shumë njerëz të cilët nuk kishin " mbi- besimin " e koncepteve fetare , jeta e njeriut ishte sipërfaqësore dhe mjaft jointeresant , dhe se ndërsa askush besimi fetar mund të demonstrohet me atë të saktë , ne jemi të gjithë përgjegjës për të bërë një rrezikoj në një ose një tjetër teizmit , ateizëm , monizmit , etj Dewey , në të kundërt , duke nderuar funksionin e rëndësishëm që institucionet fetare dhe praktika të luajtur në jetën e njeriut , hodhi poshtë besimin në çdo ideal statike , të tilla si një zot personal . Dewey mendonin se vetëm metoda shkencore do të mund të rritet në mënyrë të besueshme të mirë njerëzore .

E idesë së Perëndisë , Dewey tha , " ai tregon unitetin e të gjitha skajet ideale na arousing për dëshirën dhe veprimet . " [ 20 ]

Për shkak të mendimit të tij proces - orientuar dhe sociologjikisht të ndërgjegjshëm të botës dhe njohurive , teoria e tij është konsideruar ndonjëherë si një alternativë e dobishme për të dy teori moderne dhe postmoderne . Metoda jo- themelore Dewey -së para- datat postmodernizmin nga më shumë se gjysmë shekulli . Eksponentët e kohëve të fundit ( si Rorty ) nuk kanë mbetur gjithmonë besnik ideve origjinale Dewey -së , edhe pse kjo në vetvete është plotësisht në përputhje me përdorimin vet Dewey -së e shkrimtarë të tjerë dhe me filozofinë e - për e tij Dewey , doktrinat e kaluara gjithmonë duhet të rindërtohen, në mënyrë që të mbeten të dobishme për kohë të pranishëm .

Filozofia Dewey -së ka pasur emra të tjerë se " pragmatizëm " . Ai është quajtur një instrumentist , një experimentalist , një empirik , një funksionaliste , dhe një natyralist . Termi " transaksionare "mund të përshkruajnë më mirë pikëpamjet e tij , një term i thekson Dewey në vitet e tij më vonë që të përshkruani teoritë e tij të dijes dhe përvojës . Kredi historian Fetare Jerome A. Stone Dewey me kontribuar në të menduarit e hershme në zhvillimin e natyralizëm fetare . [ 21 ]
epistemologji
Artikulli kryesor : Njohja dheNjohur

Problemi Terminologjia në fushat e epistemologjisë dhe logjikës është pjesërisht për shkak , sipas Dewey dhe Bentley , [ 22 ] për përdorim joefikas dhe të papërcaktuar të fjalëve dhe koncepteve që pasqyrojnë tri nivele historike të organizimit dhe prezantimit . [ 23 ] Në mënyrë të kronologjike pamja , këto janë :

    Vetë - Veprimi : Konceptet Prescientific konsiderohet njerëzit , kafshët, dhe gjërat me posedimin e kompetencave të tyre të cilat të filluara apo të shkaktuar veprimet e tyre .

    Bashkëveprimi : siç përshkruhet nga Njutoni , ku gjërat , që jetojnë dhe inorganike , janë balancuar kundër diçka në një sistem të ndërveprimit , për shembull , ligji i tretë i levizjes thotë se për çdo veprim ka një reagim të barabartë dhe të kundërta .
    Transaction : ku sistemet moderne të përshkrimeve dhe emërtimin janë të punësuar të merren me aspekte të shumta dhe fazat e veprimit pa atribuim ndaj subjekteve përfundimtare , të formës së prerë , apo të pavarur , esencave apo realiteteve .

Një seri e karakterizime të Transaksioneve tregojnë gamë të gjerë të konsideratave të përfshira . [ 24 ]
Logic dhe metoda

Dewey sheh paradoks në teorinë bashkëkohore logjike . Çështje të Përafërt subjekt fiton marrëveshje të përgjithshme dhe për të avancuar , ndërsa çështja fundit objekt i logjikës gjeneron polemika palodhur . Me fjalë të tjera , ai sfidon logicians të sigurt për t'iu përgjigjur pyetjes së vërtetës të operatorëve logjik . A ato funksionojnë thjesht si abstraksionet (p.sh. , matematikë të pastër ) apo ata të lidhur në një farë mënyre thelbësore me objektet e tyre , dhe për këtë arsye ndryshojë ose t'i sjell në dritë ? [ 25 ]
Varri i Dewey dhe gruas së tij në një kthinë në anën veriore të Allen Chapel Ira në Burlington, Vermont . Varri vetëm në Universitetin e Vermontit kampus

Pozitivizmin logjik artistikisht edhe në mendime Dewey -së . Rreth të lëvizjes ai ka shkruar se " eschews përdorimin e " propozime "dhe" kushtet " , duke zëvendësuar ' fjali ' dhe ' fjalë ' . " ( " Teoria e Përgjithshme e Propozicioneve " , në Logic :Teoria e Hetimeve ) Ai e mirëpret këtë ndryshimin e që iu referohemi ", në aq sa ajo fixes vëmendjen mbi strukturën dhe përmbajtjen e propozimeve simbolike . " Megjithatë, ai regjistron një ankesë të vogël kundër përdorimit të " dënimit " dhe "fjalë " në se pa interpretim të kujdesshëm akti ose procesi i transpozimit " shkurton padrejtësisht fushëveprimin e simboleve dhe gjuhës , pasi ajo nuk është e zakonshme për të trajtuar gjeste dhe diagramet ( harta, projekteve , etj) si fjalë apo fjali " . Me fjalë të tjera , fjali dhe fjalë , të konsideruara në izolim , nuk bëjnë të ditur qëllimin , të cilat mund të nxirren ose " gjykuar vetëm me anë të kontekstit ". [ 25 ]

Por Dewey nuk u kundërshtua tërësisht për trendet moderne logjike . Në lidhje me logjikën tradicionale , ai deklaron :

    " Logjika e Aristotelit , e cila ende kalon tanishme nominalisht , është një logjikë të bazuar mbi idenë se objektet cilësore janë ekzistencial në kuptimin e plotë . Për të ruajtur parimet logjike në bazë të këtij konceptimi së bashku me pranimin e teorive të ekzistencës dhe njohurive të bazuar në një konceptim të kundërt nuk është , për të thënë aspak , përçueshëm për pastërti - një konsideratë që ka një marrëveshje të mirë të bëjë me dualizmit ekzistues midis tradicionale dhe logjikës reja relacionale .
    - ( Mendim kualitativ 1930)

Louis Menand argumenton në Metafizik Club qe Jane Addams kishte qenë kritike ndaj theks Dewey mbi antagonizmin në kontekstin e një diskutimi të grevës Pullman të 1894. Në një letër të mëvonshme të gruas së tij , Dewey rrëfeu se argumenti Addams ' ishte

    "Ekspozita më e mrekullueshme e besimit intelektual dhe moral unë kurrë pashë . Ajo konvertuar më brenda vendit , por jo të vërtetë , kam frikë .... Kur ju mendoni se Mis Addams nuk mendon këtë si një filozofi , por beson se në të gjitha shqisat e saj dhe muskujt - Perëndia e Madhe ... I guess I do të duhet të japë atë [ të gjithë ] deri dhe të fillojnë nga e para " .

Ai vazhdoi duke shtuar ,

    " Unë mund të shihni se unë kam qenë gjithmonë e interpretuar dialektike fund gabuar up, unitetin si të pajtimit të të kundërtave , në vend të të kundërtave si unitetit në rritjen e saj , dhe në këtë mënyrë përkthyer tensionin fizik në një gjë moral ... I don ' e di si unë jap realitetin e këtë në të gjitha , ... duket kaq e natyrshme dhe e zakonshme tani , por kurrë nuk kam pasur ndonjë gjë të kap për mua kështu ". [ 26 ]

Në një letër për Addams veten , Dewey shkroi , e ndikuar në mënyrë të qartë nga biseda e tij me të;

    " Jo vetëm që është aktuale armiqësuar e keqe , por supozimi se ekziston ose mund të jetë antagonizmi është e keqe - në fakt ,antagonizmi i vërtetë i parë gjithmonë vjen përsëri në supozimin . "

estetikë
Artikulli kryesor : Arti si Përvoja

Arti si përvojë (1934) është shkrimi i madh Dewey në estetikë .

Kjo është , në përputhje me vendin e tij në traditën pragmatist që thekson komunitetin , një studim i artit objekt individual si ngulitur në ( dhe i pandashëm nga ) përvojat e një kulture lokale . Në edicionin origjinal ilustruar , Dewey tërhoqi mbi artin modern dhe mbledhjen e kulturave botërore mbledhur nga Albert C. Barnes në Fondacionin Barnes , idetë e të cilit mbi zbatimin e artit të rrugës të jetës së tij u ndikua nga shkrim Dewey -së . Barnes u ndikuar veçanërisht nga " Demokraci dhe Arsim " (1916 ) dhe më pas mori pjesë në seminarin Dewey mbi filozofisë politike në Universitetin e Columbias në gjysmëvjetorin e vitit 1918 .
Në demokraci

Tema thelbësore e punëve Dewey ishte besimi i tij i thellë në demokraci , qoftë në politikë , arsim ose komunikimit dhe gazetarisë . Si vetë Dewey deklaruar në vitin 1888 , ndërsa ende në Universitetin e Miçiganit , "Demokracia dhenjë, fundit , ideal etik të njerëzimit janë në mendjen time sinonim ". [ 27 ]

Në lidhje me zhvillimet teknologjike në një demokraci :

    " Personat që nuk do të bëhet një shoqëri , duke jetuar në afërsi fizike më shumë se një njeri pushon të ndikohet shoqërore duke qenë kaq shumë metra ose kilometra larguar nga të tjerët "
    - John Dewey nga Andrew Feenberg -së " Komunitetit në moshën dixhitale "

Puna e tij mbi demokracinë ndikuar një nga studentët e tij , Dr Ambedkar , i cili më vonë vazhdoi të bëhet një nga etërit themelues të Indisë së pavarur . [ 28 ]
Për arsimin
Artikulli kryesor : Demokracia dhe Edukimi

Teoritë edukative Dewey -së u prezantuan në Pedagogjik Creed Tim ( 1897 ) , Shkolla dhe Shoqëria ( 1900) , The Child dhe Kurrikulumit (1902 ) , Demokracia dhe Edukimi ( 1916) dhe Përvoja dhe Arsimit ( 1938) . Gjatë gjithë këtyre shkrimeve , disa tema të përsëritura tingëllon sinqerisht ; Dewey vazhdimisht argumenton se arsimimi dhe të mësuarit janë procese sociale dhe interaktive , dhe kështu vetë shkolla është një institucion shoqëror përmes të cilit reforma sociale mund dhe duhet të bëhet . Përveç kësaj , ai besonte se studentët të lulëzojnë në një mjedis ku ata janë të lejuar të përjetojnë dhe të bashkëveprojnë me programin mësimor , dhe të gjithë studentët duhet të kenë mundësinë për të marrë pjesë në mësimin e tyre .

Idetë e demokracisë dhe reformat sociale diskutohen vazhdimisht në shkrimet e Dewey -së për arsimin . Dewey bën një rast të fortë për rëndësinë e edukimit , jo vetëm si një vend për të fituar njohuri të përmbajtjes , por edhe si një vend për të mësuar se si të jetojnë . Në sytë e tij , qëllimi i arsimimit nuk duhet të sillen rreth blerjen e një seri të para- caktuar të aftësive , por realizimi i një të potencialit të plotë dhe aftësinë për të përdorur ato aftësi për të mirën më të madhe . Ai vë në dukje se " për të përgatitur atë përjetë të ardhshme do të thotë për t'i dhënë atij komandën e veten e tij , por do të thotë në mënyrë për të trajnuar atë se ai do të ketë përdorim të plotë dhe të gatshëm të të gjitha kapaciteteve të tij " ( kredo ime pedagogjike , Dewey , 1897 ) . Përveç për të ndihmuar studentët të kuptojnë potencialin e tyre të plotë , Dewey vazhdon të pranojmë se arsimi dhe shkollimi janë të rëndësishëm në krijimin e ndryshimeve shoqërore dhe reformën . Ai vë në dukje se " arsimi është rregullimi i procesit të vijnë për të ndarë në vetëdijen shoqërore , dhe se rregullimi i veprimtarisë individuale në bazë të këtij vetëdijes shoqërore është e vetmja metodë e sigurtë e rindërtimit social " .

Përveç ideve të tij në lidhje me atë që arsimi është dhe çfarë efekti duhet të ketë në shoqëri , Dewey gjithashtu kishte nocione specifike në lidhje se si arsimi duhet të bëhet brenda klasës . Në Fëmijëve dhe të Kurrikulit (1902 ) , Dewey diskuton dy shkolla të mëdha kontradiktore të mendimit në lidhje me pedagogji edukative . E para është përqëndruar në programin mësimor dhe fokusohet thuajse vetëm në lëndën për të mësuar . Dewey argumenton see metë e madhe në këtë metodologji ështëpasivitet e studentit , brenda këtij kuadri të veçantë , " fëmija është thjeshtduke u papjekur që duhet të pjekur , ai ështëqenie sipërfaqësore që duhet të thellohet " (1902 , p . 13 ) . [ 29 ] Ai argumenton se në mënyrë për arsimin të jetë më efektive , përmbajtja duhet të paraqiten në një mënyrë që lejon studentin të bëjnë informacionin për përvojat e mëparshme , duke thelluar lidhjen me këtë njohuri të re .

Në të njëjtën kohë , Dewey ishte alarmuar nga shumë prej ekseseve të pedagogëve arsimore - shkollore që pretendonin të jenë pasuesit e tij " në qendër të fëmijëve " , dhe ai argumentoi se shumë mbështetja në fëmijë mund të jetë po aq e dëmshme për procesin e të mësuarit . Në këtë shkollë të dytë të mendimit , " ne duhet të marrë qëndrimin tonë me fëmijën dhe largimit tonë nga ai . Është ai dhe jo objekti i cili përcakton edhe cilësinë dhe sasinë e të mësuarit " ( Dewey , 1902, f . 13-14 ) . Sipas Dewey ,krisje të mundshme në këtë linjë e të menduarit është se ajo minimizon rëndësinë e përmbajtjes , si dhe rolin e mësuesit .

Me qëllim të përmirësimit të kësaj dileme , Dewey avokuar për një strukturë arsimore që godet një ekuilibër në mes të dhënë njohuri , ndërsa edhe duke marrë parasysh interesat dhe përvojat e studentit . Ai vë në dukje se " fëmija dheplanprogrami janë thjesht dy kufijtë që përcaktojnë një proces të vetëm . Ashtu si dy pika të përcaktojë një vijë të drejtë , kështu qëpikëpamja aktuale e fëmijës dhe fakte dhe të vërteta të studimeve të përcaktojë udhëzimin " ( Dewey , 1902, p . 16 ) . Ajo është me anë të këtij arsyetimi se Dewey u bë një nga përkrahësit më të famshme të duart-në mësim ose arsimin eksperimental , i cili ka të bëjë me , por jo sinonim i të mësuarit eksperimental . Ai argumentoi se " në qoftë se dija është një nga përshtypjet e bëra mbi ne me objekte natyrore , është e pamundur për të blerë dituri , pa përdorimin e objekteve të cilat të lë përshtypje mendjen " ( Dewey , 1916 /2009 f . 217-218 ) . [ 30 ] idetë e Dewey -së vazhdoi të ndikojë shumë modele të tjera me ndikim experiential dhe avokatët . Problem - Bazuar Learning ( PBL ) , për shembull , një metodë që përdoret gjerësisht në arsim sot , përfshin idetë e Dewey -së kanë të bëjnë me të mësuarit përmes hetim aktiv . [ 31 ]

Dewey jo vetëm ri- imagjinuar mënyrën se procesi i të mësuarit duhet të bëhet , por edhe rolin që mësuesi duhet të luajë brenda këtij procesi . Sipas Dewey , ajo nuk duhet të jetë një për të dalë në pjesën e përparme të dhomës doling nga pjesë të informacionit që duhet të absorbohen nga studentët pasive. Në vend të kësaj , roli i mësuesit duhet të jetë ajo e lehtësues dhe udhëzues . Si Dewey ( 1897 ) shpjegon atë :

    Mësuesi nuk është në shkollë për të imponuar ide të caktuara apo për të formuar zakone të caktuara në fëmijë , por është atje si një anëtar i komunitetit për të zgjedhur ndikimet të cilat do të ndikojnë në fëmijën dhe për të ndihmuar atë në si duhet përgjigjur këtyre Kështu mësuesit të bëhet një partner në procesin e të mësuarit , udhëzuese studentët për të zbuluar në mënyrë të pavarur që do të thotë brenda zonës së subjektit . Kjo filozofi është bërë një ide gjithnjë e më popullore në kuadër të programeve përgatitore mësuesve sotme .

Si dhe përfshirjen e tij shumë aktive dhe të drejtpërdrejtë në ngritjen e institucioneve arsimore , si Universiteti i Shkollave të laboratorit Chicago ( 1896 ) dhe Shkolla e Re për Kërkime Sociale ( 1919) , shumë prej ideve Dewey -së ka ndikuar në themelimin e Bennington College dhe Goddard College në Vermont , ku ai ka shërbyer në Bordin e Trustees . Veprat e Dewey -së dhe filozofia mbajtur edhe ndikim të madh në krijimin e Kolegjit të jetëshkurtër Black Mountain në Karolinën e Veriut , një kolegj eksperimentale përqendruar në studimin ndërdisiplinore , dhe fakultet e të cilit përfshinte Buckminster Fuller , Willem de Kooning , Charles Olson, Franz Kline , Robert Duncan , Robert Creeley , dhe Paul Goodman , ndër të tjera . Black Mountain College ishte vend gjeometrik i " poetëve Mali Zi ", një grup i poetëve avant - gardës të lidhura ngushtë me Gjeneruar Beat dhe San Francisco Rilindjes .
Në gazetari
Artikulli kryesor : Problemet e sajpublike dhe

Që nga mesi i viteve 1980 , idetë Deweyan kanë përjetuar ringjallje si një burim i madh frymëzimi për lëvizjen e gazetarisë publike . Përkufizimi Dewey -së i " publikut ", siç përshkruhet në problemet e saj të publikut dhe , ka ndikim të thellë për rëndësinë e gazetarisë në shoqëri . Siç sugjerohet nga titullin e librit , shqetësimi i tij ishte i marrëdhënieve transaksione ndërmjet publikut dhe probleme . Gjithashtu nënkuptuar në emër të tij , gazetaria publik kërkon të orientuar komunikimin larg nga elite , hegjemoninë e korporatave drejt një sfere publike qytetare . "' Publik ' e gazetarëve publike është publike Dewey -së . "

Dewey jep një përkufizim konkret në formimin e një publik . Publiku janë grupe spontane të qytetarëve që ndajnë efektet indirekte të një veprimi të caktuar . Çdokush prekur nga pasojat indirekte të një veprim të caktuar automatikisht do të ndajnë një interes të përbashkët për kontrollin e këtyre pasojave , pra , zgjidhjen e një problemi të përbashkët . [ 32 ]
Që nga çdo veprim krijon pasoja të padëshiruara , publikut vazhdimisht dalin , mbivendosje , dhe shpërbëhen .

Në problemet e saj të publikut dhe , Dewey paraqet një kundërshtim në traktat Walter Lippmann mbi rolin e gazetarisë në demokraci . Modeli Lippmann ishte një model bazë të transmetimit në të cilën gazetarët e mori informatat e dhëna atyre nga ekspertë dhe elitave , ripaketuar atë informacion në terma të thjeshtë , dhe të transmetuar informacionin tek publiku , roli i të cilit ishte të reagojnë emocionalisht ndaj lajmit . Në modelin e tij , Lippmann menduar se publiku ka mundur të mendimit ose veprimit , dhe që të gjithë mendimi dhe veprimi duhet të lihen për të ekspertëve dhe elitave .

Dewey hedh poshtë këtë model duke supozuar se politika është puna dhe detyra e çdo individi në rrjedhën e rutinë e tij të përditshme . Njohuritë e nevojshme për t'u përfshirë në politikë , në këtë model , ishte që të krijohen nga ndërveprimi i qytetarëve, elitave , ekspertë , me ndërmjetësimin dhe lehtësimin e gazetarisë . Në këtë model , jo vetëm qeveria është e përgjegjshme , por qytetarët , ekspertët dhe aktorët e tjerë si.

Dewey gjithashtu tha se gazetaria duhet të jenë në përputhje me këtë ideal duke ndryshuar theksin e saj nga veprimet apo ngjarjet ( zgjedhur një fitues i një situatë të caktuar ) për të alternativave , zgjedhje , pasojat , dhe kushtet , [ 33 ] në mënyrë që të nxisë bisedë dhe për të përmirësuar gjenerimin e njohuri . Gazetaria nuk do të vetëm të prodhojë një produkt statike që i tha se çfarë kishte ndodhur tashmë , por një lajm do të jetë në një gjendje të vazhdueshme të evolucionit si vlerë e shtuar publike duke gjeneruar njohuri . " Audienca " do të përfundojë , do të zëvendësohen nga qytetarët dhe bashkëpunëtorët të cilët në thelb do të jenë përdoruesit , duke bërë më shumë me lajme se thjesht lexuar atë . Në lidhje me përpjekjet e tij për të ndryshuar gazetarinë , ai shkroi në problemet e saj të publikut dhe : " DeriShoqëria e Madhe është konvertuar në një Komunitet Madhe ,publik do të mbetet në errësirë Komunikimi vetëm mund të krijojë një komunitet të madh . " ( Dewey , fq 142 . ) .

Dewey besonte se komunikimi krijon një komunitet të madh , dhe qytetarët të cilët marrin pjesë në mënyrë aktive me jetën publike kontribuojnë në atë bashkësi . "Vetëdija e qartë e një jete të përbashkët, në të gjitha implikimet e saj , përbën idenë e demokracisë . " (Problemet e saj publike dhe , p . 149 ) . Kjo Komuniteti Madhe mund të ndodhë vetëm me " ndërlidhjes të lirë dhe të plotë . " ( f. 211 ) Komunikimi mund të kuptohet si gazetarisë .
Në humanizmit

Si një ateist [ 34 ] dhe një humanist laik , Dewey mori pjesë me një shumëllojshmëri të aktiviteteve humaniste nga 1930 në 1950 , i cili përfshinte ulur në bord këshillimor i Parë Shoqërisë Charles Francis poçarit Humaniste e New York ( 1929) , duke qenë një nga origjinal 34 nënshkruesit e parë të Manifestit Humanist të (1933) dhe u zgjodh një anëtar nderi i Shoqatës së shtypit Humaniste (1936) . [ 35 ]

Mendimi i tij i humanizmit është përmbledhur më së miri në fjalët e tij nga një artikull të titulluar " Çfarë Humanizmi Mjetet tek unë " , botuar në edicionin qershor 1930 nga mendimtar 2 :

    " Çfarë do të thotë për mua Humanizmi është një zgjerim , jo një tkurrje , e jetës njerëzore , një zgjerim në të cilën natyra dheshkenca të natyrës janë bërë shërbëtorë të gatshëm të mirën e njeriut . "
    - John Dewey , " Çfarë Humanizmi Mjetet për mua " [ 36 ]

Aktivizmi social dhe politik

Si një avokat i madh për lirinë akademike , në 1935 Dewey , së bashku me Albert Einstein dhe Alvin Johnson , u bë një anëtar i seksionit të Shteteve të Bashkuara të Lidhjes Ndërkombëtare për Liri Akademike , [ 37 ] dhe në vitin 1940 , së bashku me Horace M Kallen , edituar një seri artikujsh që lidhen me Bertrand Russell rastit .

Si dhe janë aktiv në mbrojtjen e pavarësisë së mësuesve , dhe duke kundërshtuar një marrjen komuniste të Bashkimit e mësuesve New York " , [ citim i duhur ] Dewey ishte i përfshirë në organizimin që përfundimisht u bëShoqata Kombëtare për Avancimin e Popullit Colored ( NAACP ) .

Dewey ishte një promotor i socializmit dhe kolektivizmit që mbështetën kandidatin e Partisë Socialiste , Norman Thomas për president dhe ishte i impresionuar dhe të kënaqet me " eksperiment " të Bashkimit Sovjetik në veçanti simpati e Sovjetik për filozofinë e tij arsimore .

Jonah Goldberg ka përshkruar aktivizmin e tij si përçart " nga një trill në një tjetër , çdo herë i bindur se ai do të zbatohet thjesht e më të qartë , më të inteligjencës empirik të problemit të fundit më të ngutshme . " [ 38 ]

Ai ishte një mbështetës i zjarrtë i propozimit Henry Gjergjit për tatimit vlerën e tokës. I Gjergjit , ai shkroi: " Asnjë njeri , asnjë i diplomuar i një institucioni të lartë arsimor , ka të drejtë të konsiderojnë veten si një njeri i arsimuar në mendimin shoqëror përveç nëse ai ka një njohje të drejtpërdrejtë me kontributin teorik të këtij mendimtari të madh amerikan . " [ 39 ] Si president nderi i George Henry shkollën e Shkencave Sociale , ai i shkroi një letër Henry Ford duke i kërkuar atij për të mbështetur shkollën . [ 40 ]

Ai drejtoi Komisionin e famshme Dewey mbajtur në Meksikë në vitin 1937 , që i hapi Leon Trotsky për akuzat e bëra ndaj tij nga Joseph Stalin , [ 41 ] dhe marshuan për të drejtat e grave , në mesin e shumë shkaqe të tjera .

Në vitin 1939 , John Dewey u zgjodh President i Lidhjes për Demokraci Industriale, një organizatë me qëllim të edukimit të studentëve të universitetit në lidhje me lëvizjen e punës . Dega Student i L.I.D. më vonë do të bëhej Studentët për shoqërinë demokratike . [ 42 ]

Në vitin 1950 , Dewey , Bertrand Russell , Benedetto Croce , Karl Jaspers , dhe Jacques Maritain ranë dakord për të vepruar si kryetarë të nderit të Kongresit për Lirinë kulturore . [ 43 ]
interesa të tjera

Interesat dhe shkrimet e Dewey -së përfshirë shumë tema , dhe sipas Stanford Encyclopedia Filozofik , " një pjesë e konsiderueshme e prodhimit të tij të botuar përbëhej nga koment mbi politikën aktuale të brendshme dhe ndërkombëtare , si dhe deklaratat publike në emër të shumë shkaqe . ( Ai është ndoshta i vetmi filozof në këtë enciklopedi që kanë botuar si në Traktatin e Versajës dhe në vlerën e shfaqur artin në zyrat postare . ) " [ 44 ]

Në 1917 , Dewey takua FM Aleksandrin në qytetin e Nju Jorkut dhe më pas shkroi për të Paraqitjet e Lartë Trashëgimisë Njeriut Aleksandrit (1918) , Kontrollin konstruktive ndërgjegjshëm e individuale ( 1923) dhe Përdorimi i Vetëqeverisjes ( 1932) . Ndikimi i Aleksandrit është referuar në " natyrën njerëzore dhe sjelljes " dhe " Përvoja dhe natyrës . " [ 45 ]

Si dhe kontaktet e tij me njerëzit e përmendur diku tjetër në artikull , ai ka mbajtur edhe korrespondencë me Henri Bergson , William M. Brown, Martin Buber , George S. Pikat , William Rainey Harper , Sidney Hook , dhe George Santayana .
kritikë

Dewey konsiderohet mishërim i liberalizmit nga shumë historianë , [ 46 ] [ 47 ] dhe nganjëherë u portretizuar si " të rrezikshme radikale ". [ 48 ] Ndërkaq , Dewey ishte kritikuar ashpër nga komunistët amerikanë sepse ai argumentoi kundër stalinizmit dhe kishte dallime filozofike me Marksin , duke identifikuar veten si një socialist demokratik . [ 49 ] nga ana tjetër , disa konservatorët e kanë quajtur Dewey një apologjet sovjetik . [ 50 ] [ 51 ]

Historianët kanë shqyrtuar besimin e tij fetar . Biografi i Steven C. Rockefeller , gjurmohen bindjet demokratike Dewey -së për frekuentimin e tij të fëmijërisë në Kishën me xhemat , me shpalljen e saj të fortë të idealeve sociale dhe Ungjillin sociale . [ 52 ] Megjithatë , historiani Edward A. White sugjeruar në Shkencës dhe Feja në mendimin amerikan ( 1952) se puna e Dewey -së e kishte çuar në përçarje të shekullit të 20 në mes fesë dhe shkencës .

Edward Thorndike
Nga Wikipedia , Enciklopedia e Lirë
Shko te : navigacion , kërko
Edward L. Thorndike
Edward Thorndike.jpg
Lindur Edward Lee Thorndike
31 gusht 1874
Williamsburg , Massachusetts , SHBA
Vdiq 9 gusht 1949 (mosha 74 )
Montrose , New York
Kombësia amerikan
Arsimi Roxbury Latine , Wesleyan , Harvard , Columbia
Profesioni Psikologu
Punëdhënësi Mësuesit College , Universiteti Columbia
I njohur për Atin e psikologjisë moderne arsimore
Titulli Profesor
Bashkëshorti ( s ) Elizabeth Moulton ( i martuar 29 gusht 1900 )

Edward Lee " Ted " Thorndike ( 31 gusht 1874 - 9 gusht 1949 ) ishte një psikolog amerikan, i cili kaloi gati tërë karrierën e tij në Mësuesit College, Columbia University . Puna e tij në sjelljen e kafshëve dhe procesin e të mësuarit çoi në teorinë e connectionism dhe ndihmoi të hedhë themelet shkencore për psikologjinë moderne arsimore . Ai gjithashtu ka punuar në zgjidhjen e problemeve industriale , të tilla si provimeve të punonjësve dhe testimi . Ai ishte anëtar i bordit të Korporatës Psikologjike dhe shërbeu si president i Shoqatës Psikologjike Amerikane në vitin 1912 . [ 1 ] [ 2 ]

përmbajtje

    1 Jeta e hershme
    2 Connectionism
    3 mësuarit Adult
        Teoria 3.1 Thorndike e të mësuarit
        3.2 Zhvillimi i ligjit të efektit
    4 shikime eugjenik
    5 Kritika
    6 libra Thorndike e fjalë
    Ndikimi 7 Thorndike -së
    8 Arritjet
    9 Vepra të zgjedhura
        9.1 Artikuj
        9.2 antologji
    10 Shiko edhe
    11 Shënime
    12 Referencat
    13 Lidhje të jashtme

jeta e hershme

Thorndike , i lindur në Williamsburg , Massachusetts , [ 3 ] ishte i biri i një ministri Metodist në Lowell , Massachusetts . [ 4 ] Thorndike u diplomua nga Shkolla e latine Roxbury ( 1891) , në West Roxbury , Massachusetts dhe nga Universiteti Wesleyan ( BS 1895 ) . [ 3 ] Ai fitoi një MA në Universitetin e Harvardit në 1897 . [ 3 ]

Ndërsa në Harvard , ai ishte i interesuar në atë se si të mësojnë kafshët , dhe ka punuar me William James. Më pas , ai u bë i interesuar në ' njeri ' e kafshëve , të studimit e të cilit ai më pas kushtuar jetën e tij . [ 5 ] Teza Edward mendohet nganjëherë e si dokument thelbësor i psikologjisë moderne krahasuese . [ 6 ] Pas diplomimit , Thorndike kthye në interesi i tij fillestar , psikologji edukative . Në vitin 1898 ai përfundoi doktoraturën e tij në Universitetin Kolumbia nën mbikëqyrjen e James McKeen Cattell , një nga baballarët themelues të psikometristë .

Në vitin 1899 , pas një viti të punësimit fillestar të pakënaqur në Kolegjin për Gratë e Case Western Reserve në Cleveland , Ohio , ai u bë një instruktor në psikologji në Fakultetit të Mësuesisë në Universitetin e Kolumbias , ku ai qëndroi për pjesën tjetër të karrierës së tij , duke studiuar të mësuarit e njeriut , arsimit , dhe testimi mendore . Në 1937 Thorndike u bëPresident i dytë i Shoqërisë psikometrike , duke ndjekur hapat e Louis Leon Thurstone i cili kishte themeluar shoqërinë dhe ditar saj Psychometrika të vitit të mëparshëm .

Më 29 gusht, 1900, ai martohet Elizabeth Moulton dhe ata kishin pesë fëmijë . [ 7 ]

Gjatë fazat e hershme të karrierës së tij , ai bleu një trakt të gjerë të tokës në Hudson dhe inkurajuar kërkuesit të tjera për të zgjidhur rreth tij . Së shpejti një koloni kishte formuar atje me të si shefi i saj " fisnor " . [ 8 ]
Connectionism

Thorndike ishte një pionier jo vetëm në biheviorizëm dhe në studimin e të mësuarit , por edhe në përdorimin e kafshët në eksperimente të psikologjisë . [ 9 ] Thorndike ishte në gjendje për të krijuar një teori e të mësuarit të bazuar në studimin e tij me kafshë . [ 9 ] Disertacioni i tij i doktoratës , " Animal Inteligjenca : . . Një Studim Eksperimentale e Proceseve të Associative në Kafsheve " , ishte i pari në psikologji ku subjektet ishin nonhumans [ 9 ] Thorndike ishte i interesuar në se kafshët mund të mësojnë detyrat nëpërmjet imitimit ose vëzhgimit [ 10 ] Për të testuar këtë , Thorndike krijuar puzzle kuti . Kutitë puzzle ishin rreth 20 inç i gjatë , 15 inç i gjerë dhe 12 inç i gjatë . [ 11 ] Çdo kuti kishte një derë që u nxorrën të hapur nga një peshë bashkangjitur në një varg që u zhvillua mbi një rrotull dhe u bashkangjitur në derë . [ 11 ]varg bashkangjitur në derën e çoi në një levë ose buton brenda kutisë . [ 11 ] Kurkafsha presion bar ose nxorrën levë ,string bashkangjitur në derë do të shkaktonte peshën për të hequr dhe për të hapur derën . [ 11 ] kutive Thorndike e enigmës janë rregulluar në mënyrë që kafsha do të jetë e nevojshme për të kryer një përgjigje të caktuar ( duke tërhequr një levë ose të shtyjnë një buton ) , ndërsa ai mati sasinë e kohës që zura për të shpëtuar . [ 9 ] Kur kafsha kishte kryer përgjigjen e dëshiruar ata ishin të lejuar për të shpëtuar dhe janë dhënë gjithashtu edhe një dhuratë , zakonisht ushqim . [ 9 ] Thorndike përdorur kryesisht macet në kuti e tij mister . Kur macet ishin vënë në kafaze ata do të shkojnë duke u endur restlessly dhe meow , por ata nuk e dinë se si të shpëtojnë . [ 12 ] Përfundimisht , macet do të hap në kaloni në katin rastësisht , dhe dera do të hapet . [ 12 ] për të parë në qoftë se macet mund të mësojnë nëpërmjet vëzhgimit , ai duhej t'i respektojë kafshë të tjera të arratisen nga kutia . [ 12 ] ai pastaj do të krahasojnë herë e atyre që mori për të vëzhguar të tjerët ikin me ata që nuk e bëri , dhe ai gjeti se ka kishte asnjë ndryshim në normën e tyre të të mësuarit . [ 9 ] Thorndike panë të njëjtat rezultate me kafshët e tjera , dhe ai e vërejti se nuk kishte asnjë përmirësim edhe kur ai vendosi putrat të kafshëve në levat sakta , buttons , apo bar . [ 10 ] Këto dështime të udhëhequr atë të bjerë përsëri në një gjyq dhe gabim shpjegimin e mësimit . [ 10 ] Ai gjeti se pas aksidentalisht shkelën në kaloni një herë , ata do të shtypni kaloni më të shpejtë në çdo gjykim pasuar brenda kuti mister . [ 10 ] Duke respektuar dhe regjistrimin e shpëton të kafshëve dhe të shpëtojnë herë , Thorndike ishte në gjendje të grafik herë ajo mori për kafshët në çdo gjykim për të shpëtuar , duke rezultuar në një kurbë të mësuarit . [ 12 ] kafshët kishin vështirësi të ikin në fillim, por në fund " kap në " dhe iku shpejtë dhe të shpejtë me çdo gjykim kuti të njëpasnjëshme mister , deri sa në fund ngriti jashtë . [ 12 ] Shkalla gjallërohen e rezultateve të ikur në s- formën e kurbë të mësuarit . Kurba e mësimit gjithashtu sugjeroi se specie të ndryshme mësuar në të njëjtën mënyrë , por në shpejtësi të ndryshme . [ 10 ] Nga hulumtimet e tij me kuti mister , Thorndike ishte në gjendje për të krijuar teorinë e vet të të mësuarit . Eksperimentet kuti puzzle ishin të motivuara pjesërisht nga mospëlqimit Thorndike për deklaratat që kafshët e bërë përdorimin e fakulteteve të jashtëzakonshme të tilla si pasqyrë në problemin e tyre zgjidhjen : " Në radhë të parë , shumica e librave nuk do të na japin një psikologji , por më tepër një lavdëri e kafshët . Ata të gjithë kanë qenë në lidhje me inteligjencën e kafshëve , kurrë në lidhje me marrëzi e kafshëve ". [ 13 ]

Thorndike për qëllim të dallojë në mënyrë të qartë nëse janë apo jo macet ikin nga kuti mister ishin duke përdorur pasqyrë . Instrumentet Thorndike -së në përgjigje të kësaj pyetjeje u mësuar kthesa zbuluar duke komplotuar kohën që u desh për një kafshë për të shpëtuar kutinë çdo herë ajo ishte në kuti . Ai arsyetoi se në qoftë se kafshët janë treguar pasqyrë , pastaj koha e tyre për të shpëtuar do të bjerë papritmas në një periudhë të papërfillshme , e cila gjithashtu do të tregohet në kurbë të mësuarit si një rënie të papritur , ndërsa kafshët duke përdorur një metodë më të zakonshme të gjykimit dhe gabim do të tregojë kthesa graduale . Gjetje e tij ishte se macet vazhdimisht tregoi mësimit gradual .
mësuarit Adult

Thorndike vënë ekspertizën e tij testimi për të punuar për Ushtrinë e Shteteve të Bashkuara gjatë Luftës së Parë Botërore Ai krijoi të dy alfa dhe Versionet beta që çuan në ASVAB e sotme , një provë zgjedhje të shumëfishtë të administruar nga Komanda Përpunimit të hyrjes ushtarake të Shteteve të Bashkuara që është përdorur për të përcaktuar kualifikimin për regjistrimit, në forcat e armatosura të Shteteve të Bashkuara . Për qëllime klasifikimi, ushtarët janë administruar teste Alpha . Me realizimin që disa ushtarë nuk mund të lexohet mjaft mirë për të përfunduar testin Alpha ,testi Beta ( e përbërë nga fotografitë dhe diagramet ) është administruar . Kontributet e tilla të ankoruara në fushën e psikologjisë dhe inkurajuar zhvillimin më vonë e psikologjisë arsimore .

Thorndike besonte se " Udhëzimi duhet të ndjekin , qëllime të dobishme shoqërore specifike . " Thorndike besonin se aftësia për të mësuar nuk ka rënie deri në moshën 35 , dhe vetëm më pas në një normë prej 1 për qind në vit , duke shkuar kundër mendimeve të kohës se " ju nuk mund të mësojnë qentë e vjetër truket e re . " Ajo u shfaq më vonë [ kush ? ] Se shpejtësia e të mësuarit , nuk fuqia e të mësuarit rënë me moshën . Thorndike gjithashtu deklaroi ligjin e efektit , i cili thotë sjelljet që janë ndjekur me pasoja të mirë ka të ngjarë të përsëriten në të ardhmen .

Thorndike identifikuar tri fusha kryesore e zhvillimit intelektual . E para duke u inteligjencës abstrakte . Kjo është aftësia për të procesit dhe të kuptojnë koncepte të ndryshme . E dyta është inteligjencës mekanike , e cila është aftësia për të trajtuar objekte fizike . Së fundi ka inteligjencës sociale . Kjo është aftësia për të trajtuar ndërveprim të njeriut [ 14 ]

Thorndike ishte një nga pionierët e parë të të mësuarit aktiv , një teori që propozon i lënë fëmijët të mësojnë veten e tyre , në vend se të marrë mësim nga mësuesit .
Teoria Thorndike e të mësuarit

    Mësuarit është në rritje . [ 9 ]
    Mësoni ndodh automatikisht . [ 9 ]
    Të gjitha kafshët mësojnë në të njëjtën mënyrë . [ 9 ]
    Ligji i efekt - nëse një shoqatë e pasohet nga një "gjendje të kënaqshme të punëve ", ai do të forcohet dhe në qoftë se ajo pasohet nga një " shtet bezdisshëm punëve " ajo do të dobësohet .
    Ligji Thorndike i ushtrimit ka dy pjesë ; ligjin e përdorimit dhe ligjin e nxjerr nga përdorimi .
        Ligji i përdorimit të -më shpesh një shoqatë përdoretfortë bëhet . [ 15 ]
        Ligji i mospërdorim -më një shoqatë është e papërdorurdobët bëhet . [ 15 ]
    Ligji i përgjigjes rini -më i fundit është më shumë gjasa të përsëritet . [ 15 ]
    Multiple zgjidhjen përmes gjykimit dhe gabim përgjigje - problem. Një kafshë do të përpiqet përgjigje të shumta në qoftë se përgjigja e parë nuk do të çojë në një gjendje të caktuar të çështjeve . [ 15 ]
    Set ose qëndrim - kafshë janë të gatshëm për të vepruar në një mënyrë të veçantë . [ 15 ]
    Aftësi e madhe transmetuese të elementeve - një temë mund të filtruar nga aspekte të parëndësishme të një problemi dhe të përqëndrohet dhe të përgjigjet vetëm për elemente të rëndësishme të një problemi . [ 15 ]
    Përgjigje nga analogjisë - përgjigjet nga një kontekst të lidhur ose të ngjashme mund të përdoret në një kontekst të ri . [ 15 ]
    Elemente identike teoria e transferimit -Ky teori thekson se masa në të cilën informatat e nxjerra në një situatë do të transferohen në një situatë tjetër përcaktohet nga ngjashmërisë në mes të dy situatat . [ 9 ] Sa më shumë të ngjashme se situata janë , aq më e madhe sasia e informacionit se do të transferojë . [ 9 ] në mënyrë të ngjashme , në qoftë se situata nuk kanë asgjë të përbashkët , informacione të mësuar në një situatë nuk do të jetë çdo vlerë në situatë tjetër . [ 9 ]
    Shoqerues zhvendosur - është e mundur për të zhvendosur ndonjë përgjigje nga ndodhin me një stimul të ndodhin me një tjetër stimul . [ 15 ] zhvendosje shoqerues pohon se një përgjigje është bërë së pari të situatës A, pastaj të AB , dhe pastaj në fund në B , duke zhvendosur një përgjigje nga një gjendje në një tjetër duke u shoqëruar me atë gjendje . [ 16 ]
    Ligji i gatishmërisë - një cilësi të përgjigjet dhe lidhjet që rezulton në gatishmëri për të vepruar . [ 16 ] Thorndike pranon se përgjigjet mund të ndryshojnë në gatishmërinë e tyre . [ 16 ] Ai pohon se hahet ka një shkallë më të lartë të gatishmërisë se të vjella , lodhje që ia ul vlerën gatishmëria për të luajtur dhe rrit gatishmërinë për të fjetur . [ 16 ] Gjithashtu , Thorndike argumenton se një status i ulët ose negativ në lidhje me gatishmërinë quhet papërgatitjen . [ 16 ] Sjellja e të mësuarit janë të ndikuar nga gatishmëria apo papërgatitjen e përgjigjeve , si dhe si nga fuqinë e tyre . [ 16 ]
    Identifikueshëm - Sipas Thorndike ,identifikimi apo vendosja e një situate është një përgjigje e parë e sistemit nervor , të cilat mund ta njohin atë . [ 16 ] Atëherë lidhjet mund të bëhet me njëri-tjetrin ose në një tjetër përgjigje , dhe këto lidhje të varet nga origjinali identifikimi . [ 16 ] për këtë arsye , një sasi e madhe e të mësuarit është e përbërë nga ndryshimet në identifikueshëm të situatave . [ 16 ] Thorndike gjithashtu besonte se analiza mund të kthehet situata në komponimet e karakteristika , të tilla si numri i palëve në një formë , që të ndihmojë zotërim të mendjes dhe të mbajë situatën , dhe për të rritur identifikueshëm e tyre . [ 16 ]
    Disponueshmëria -lehtësinë e gjetjes së një përgjigje të veçantë . [ 16 ] Për shembull , do të ishte më e lehtë për një person për të mësuar për të prekur hundën ose gojën e tyre se do të ishte për ta që të tërheqë një vijë 5 inç i gjatë me sytë mbyllur . [ 16 ]

Zhvillimi i ligjit të efektit

Hulumtimi Thorndike -së u përqendrua në mësimin instrumentale , që do të thotë se mësimi është zhvilluar nga organizmi bërë diçka . Për shembull , ai vendosi një mace brenda një kuti druri . Macet e përdorur metoda të ndryshme duke u përpjekur për të marrë jashtë , por ai nuk punon deri sa ajo godet levë . Më pas , Thorndike u përpoq vendosjen e mace brenda në kuti druri përsëri, këtë herë , macja është në gjendje për të goditur levë shpejt dhe arriti të marrë jashtë nga kutia .

Së pari , Thorndike theksoi rëndësinë e pakënaqësisë që rrjedh nga dështimi si të barabartë me shpërblimin e kënaqësisë me sukses , edhe pse në eksperimentet e tij dhe gjykimet mbi njerëzit ai erdhi në përfundimin se shpërblimi është një motivues shumë më efektive se dënimit . Ai gjithashtu theksoi sekënaqësia duhet të vijë menjëherë pas suksesit , apo mësimi nuk do të zhytet in [ 8 ]
views eugjenik

Thorndike ishte një ithtar i eugjenikë . Ai argumentoi se " edukate selektiv mund të ndryshojnë kapacitetin e njeriut për të mësuar , për të mbajtur normal , të çmojnë drejtësinë apo të jenë të lumtur . Nuk më është e sigurt dhe ekonomike një mënyrë për të përmirësuar mjedisin e njeriut , si për të përmirësuar natyrën e tij ". [ 17 ]
kritikë

Ligji Thorndike i efektit dhe metodologjisë kuti mister qenë subjekte të kritikës së hollësishme nga behaviorists dhe shumë psikologë të tjerë [ 18 ] Kritikat mbi ligjin e efektit kryesisht mbulojnë katër aspektet e teorisë : .Nënkuptuar ose prapaveprues pune e efektit , implikimi filozofike i ligjit , identifikimi i kushteve efektive që shkaktojnë të mësuarit , dhedobia të plotë të ligjit . [ 19 ]
Librat Thorndike e fjalë

Thorndike përbërë tri libra të ndryshme fjalë për të ndihmuar mësuesit me fjalë dhe mësimdhënies në lexim . Pas botimit të librit të parë në seri , Word Libri i Mësuesit (1921 ) , dy libra të tjerë ishin shkruar dhe botuar , secili rreth një dekadë larg nga paraardhësi i tij . Libri i dytë në seri , titullin e saj të plotë duke qenë Fjala Libër për mësuesin e Fjalëve Njëzet mijë Found Më shpesh dhe gjerësisht në lexim e Përgjithshme për fëmijët dhe të rinjtë , u botua në vitin 1932 , dhe libri i tretë dhe i fundit , fjala Libri i mësuesit prej 30.000 fjalë , u botua në vitin 1944 .

Në parathënien e librit të tretë , Thorndike shkruan se lista e përfshira në të ", i thotë të gjithë ata që dëshiron të dijë nëse do të përdorim një fjalë me shkrim , duke folur , ose të mësuar se si të zakonshme fjala është në standarde çështje leximit anglisht " ( fq. x ) , dhe ai më tej këshillon se lista më të mirë mund të jetë i punësuar nga mësuesit në qoftë se ata të lejojë atë për të udhëhequr vendimet që ata bëjnë zgjedhur që fjalë për të theksuar gjatë leximit udhëzim . Disa fjalë kërkojnë theksin më shumë se të tjerët , dhe , sipas Thorndike , lista e tij informon mësuesit e më të shpeshta që ndodhin fjalë që duhet të përforcuara me udhëzim dhe në këtë mënyrë të bëhet " një pjesë e përhershme e nxënësve [ ' ] aksioneve të dijes fjalës " ( f. xi ) . Në qoftë se një fjalë nuk është në listë, por duket se në një tekst shkollor , kuptimi i saj ka nevojë vetëm për të kuptuar përkohësisht në kontekstin në të cilin është gjetur , dhe pastaj të largohen menjëherë nga kujtesa .

Në Shtojcën A të librit të dytë , Thorndike jep kredi të akuzave të tij fjalë dhe si frekuencat ishin caktuar për fjalë të veçanta . Burime të zgjedhura mjekësorë shtojcën A përfshijnë :

    Leximi për fëmijë : Black Bukuri , Little Women , Treasure Island , A Christmas Carol ,Legjenda e Sleepy Hollow , Companion rinjve , abetaret e shkollës, lexuesit e parë , lexues të dytë , dhe lexuesit e tretë
    Literatura Standard : Bibla , Shekspiri , Tennyson , Wordsworth , Cowper , Papa , dhe Milton
    Fakte përbashkëta dhe Trades :Kushtetuta Shtetet e Bashkuara dhe në shpalljen e pavarësisë , një libri të ri të gatim , qepje praktik dhe Dress Marrja , Kopshti dhe Farm Almanac , dhe katalogë e-mail për

Thorndike gjithashtu ekzaminuar gazetat lokale dhe korrespondencë për fjalë të zakonshme që do të përfshihen në libër . [ Citim i duhur ]
Ndikimi Thorndike -së

Thorndike kontribuar një marrëveshje e madhe për të psikologjisë . Ndikimi i tij në psikologëve të kafshëve , veçanërisht ata që u përqëndrua në sjellje plasticitet , në masë të madhe ka kontribuar në të ardhmen e kësaj fushe . [ 20 ] Përveç kësaj për të ndihmuar të hapë rrugën drejt biheviorizëm , kontributi i tij për matjen filozofinë e ndikuar , administrata dhe praktika e arsimit , administrimi ushtarak , administrata e personelit industriale , të shërbimit civil dhe shumë shërbimeve sociale publike dhe private . [ 11 ] Thorndike ndikuar shumë shkolla të psikologjisë si psikologë gjestalt , psikologët studiojnë refleksin kushtëzuar , dhe psikologët sjelljes studiuar të gjitha hulumtimet Thorndike si një pikë fillimi . [ 11 ] Thorndike ishte bashkëkohës i Watson dhe Pavlov . Megjithatë, ndryshe nga Watson , Thorndike futur konceptin e përforcim . [ 15 ] Thorndike ishte i pari për të aplikuar parimet psikologjike në fushën e të mësuarit . Hulumtimi i tij çoi në shumë teorive dhe ligjeve të të mësuarit . Teoria e tij e të mësuarit , veçanërisht ligjin e efektit , është konsideruar më shpesh që të jetë arritja e tij më e madhe . [ 11 ] Në vitin 1929 , Thorndike drejtuar teorinë e tij të hershëm të të mësuarit , dhe pohoi se ai kishte qenë i gabuar . [ 9 ] Pas hulumtimit të mëtejshëm , ai ishte i detyruar për të denoncuar ligjin e tij të ushtrimit plotësisht , sepse ai gjeti vetëm se praktika nuk ka forcuar një shoqatë , dhe se koha vetëm nuk e dobësojnë një shoqatë . [ 9 ] ai gjithashtu mori shpëtoj gjysma e ligjit të efektit , pasi i gjeti që një shtet të kënaqshme të punëve forcon një shoqatë , por dënimi nuk është efektive në modifikimin e sjelljes . [ 9 ] Ai vuri një theks të madh në pasojat e sjelljes si të vendosjes së themelit për atë që është dhe nuk është mësuar . Puna e tij paraqet kalimin nga shkolla e funksionalizmit të biheviorizëm , dhe mundësuar psikologji të përqëndrohet në teorinë e të mësuarit . [ 9 ] Puna Thorndike -së përfundimisht do të ishte një ndikim të madh për BF Skinner dhe Clark Hull . BF Skinner , si Thorndike , kafshët vënë në kuti dhe vërejtur ata për të parë se çfarë ata ishin në gjendje për të mësuar . Teoritë e mësimit të Thorndike dhe Pavlov më pas u sintetizuar nga Clark Hull . [ 11 ] Puna e tij mbi motivimin dhe qëndrimin formimin prekur drejtpërdrejt studime mbi natyrën e njeriut si dhe të rendit shoqëror . [ 11 ] hulumtimi Thorndike e çuan psikologji krahasuese për pesëdhjetë vjet , dhe të ndikuar psikologët të panumërta gjatë kësaj periudhe kohore , dhe madje ende sot .
arritjet

Në vitin 1912 , Thorndike u zgjodh president për Shoqata Psikologjike Amerikane . Ai u pranua në Akademinë Kombëtare të Shkencave në vitin 1917 . Ai ishte një nga psikologët e para që do të pranoheshin në të shoqatës . Thorndike është e njohur për eksperimentet e tij mbi kafshë që mbështesin ligjin e efektit . [ 21 ] Në vitin 1934 , Thorndike u zgjodh president i Shoqatës Amerikane për Avancimin e Shkencës . [ 22 ]

John Dewey
From Wikipedia, the free encyclopedia
Jump to: navigation, search
For the structural geologist, see John Frederick Dewey.
For the Minnesotan territorial legislator, see John J. Dewey.
John Dewey John Dewey in 1902.jpg
Dewey in 1902
Born     October 20, 1859
Burlington, Vermont
Died     June 1, 1952 (aged 92)
New York
Era     20th-century philosophy
Region     Western Philosophy
School     Pragmatism
Main interests     Philosophy of education, Epistemology, Journalism, Ethics
Alma mater     University of Vermont, Johns Hopkins University
Notable ideas     Reflective Thinking[1]
American Association of University Professors
Inquiry into Moscow show trials about Trotsky
Educational progressivism
Influenced by[show]
Influenced[show]

John Dewey (/ˈduːi/; FAA October 20, 1859 – June 1, 1952) was an American philosopher, psychologist, and educational reformer whose ideas have been influential in education and social reform. Dewey is one of the primary figures associated with philosophy of pragmatism and is considered one of the founders of functional psychology. A well-known public intellectual, he was also a major voice of progressive education and liberalism.[2][3] Although Dewey is known best for his publications concerning education, he also wrote about many other topics, including epistemology, metaphysics, aesthetics, art, logic, social theory, and ethics.

Known for his advocacy of democracy, Dewey considered two fundamental elements—schools and civil society—as being major topics needing attention and reconstruction to encourage experimental intelligence and plurality. Dewey asserted that complete democracy was to be obtained not just by extending voting rights but also by ensuring that there exists a fully formed public opinion, accomplished by effective communication among citizens, experts, and politicians, with the latter being accountable for the policies they adopt.[citation needed]

Contents

    1 Life and works
    2 Visits to China and Japan
    3 Functional psychology
    4 Pragmatism and instrumentalism
        4.1 Epistemology
    5 Logic and method
        5.1 Aesthetics
    6 On democracy
    7 On education
    8 On journalism
    9 On humanism
    10 Social and political activism
    11 Other interests
    12 Criticism
    13 Academic awards
    14 Honors
    15 Publications
    16 Works about Dewey
    17 See also
    18 References
    19 External links

Life and works

Dewey was born in Burlington, Vermont, to a family of modest means.[4] Like his older brother, Davis Rich Dewey, he attended the University of Vermont, from which he graduated (Phi Beta Kappa)[5] in 1879. A significant professor of Dewey's at the University of Vermont was Henry A. P. Torrey, the son-in-law and nephew of former University of Vermont president Joseph Torrey. Dewey studied privately with Torrey between his graduation from Vermont and his enrollment at Johns Hopkins University.[6][7]

After two years as a high-school teacher in Oil City, Pennsylvania and one teaching elementary school in the small town of Charlotte, Vermont, Dewey decided that he was unsuited for employment in primary or secondary education. After studying with George Sylvester Morris, Charles Sanders Peirce, Herbert Baxter Adams, and G. Stanley Hall, Dewey received his Ph.D. from the School of Arts & Sciences at Johns Hopkins University. In 1884, he accepted a faculty position at the University of Michigan (1884–88 and 1889–94) with the help of George Sylvester Morris. His unpublished and now lost dissertation was titled "The Psychology of Kant."

In 1894 Dewey joined the newly founded University of Chicago (1894–1904) where he developed his belief in Rational Empiricism, becoming associated with the newly emerging Pragmatic philosophy. His time at the University of Chicago resulted in four essays collectively entitled Thought and its Subject-Matter, which was published with collected works from his colleagues at Chicago under the collective title Studies in Logical Theory (1903). During that time Dewey also initiated the University of Chicago Laboratory Schools, where he was able to actualize the pedagogical beliefs that provided material for his first major work on education, The School and Social Progress (1899). Disagreements with the administration ultimately caused his resignation from the University, and soon thereafter he relocated near the East Coast. In 1899, Dewey was elected president of the American Psychological Association. From 1904 until his retirement in 1930 he was professor of philosophy at both Columbia University and Columbia University's Teachers College.[8] In 1905 he became president of the American Philosophical Association. He was a longtime member of the American Federation of Teachers.

Along with the historians Charles A. Beard and James Harvey Robinson, and the economist Thorstein Veblen, Dewey is one of the founders of The New School. Dewey's most significant writings were "The Reflex Arc Concept in Psychology" (1896), a critique of a standard psychological concept and the basis of all his further work; Democracy and Education (1916), his celebrated work on progressive education; Human Nature and Conduct (1922), a study of the function of habit in human behavior; The Public and its Problems (1927), a defense of democracy written in response to Walter Lippmann's The Phantom Public (1925); Experience and Nature (1925), Dewey's most "metaphysical" statement; Art as Experience (1934), Dewey's major work on aesthetics; A Common Faith (1934), a humanistic study of religion originally delivered as the Dwight H. Terry Lectureship at Yale; Logic: The Theory of Inquiry (1938), a statement of Dewey's unusual conception of logic; Freedom and Culture (1939), a political work examining the roots of fascism; and Knowing and the Known (1949), a book written in conjunction with Arthur F. Bentley that systematically outlines the concept of trans-action, which is central to his other works. While each of these works focuses on one particular philosophical theme, Dewey included his major themes in most of what he published. He published more than 700 articles in 140 journals, and approximately 40 books.

Reflecting his immense influence on 20th-century thought, Hilda Neatby, in 1953, wrote "Dewey has been to our age what Aristotle was to the later middle ages, not a philosopher, but the philosopher."[9]

Dewey was first married to Alice Chipman. They had six children.[10] His second wife was Roberta Lowitz Grant.[11]

The United States Postal Service honored Dewey with a Prominent Americans series 30¢ postage stamp.
Visits to China and Japan

In 1919, while traveling in Japan on sabbatical leave, Dewey was invited by Peking University to visit China, probably at the behest of his former students, Hu Shi and Chiang Monlin. Dewey and his wife, Alice, arrived in Shanghai on May 1, 1919, just days before student demonstrators took to the streets of Peking to protest the decision of the Allies in Paris to cede the German held territories in Shandong province to Japan. Their demonstrations on May Fourth excited and energized Dewey, and he ended up staying in China for two years, leaving in July 1921.[12]

In these two years Dewey gave nearly two hundred lectures to Chinese audiences and wrote nearly monthly articles for Americans in The New Republic and other magazines. Well aware of both Japanese expansionism into China and the attraction of Bolshevism to some Chinese, Dewey advocated that Americans support China's transformation and that Chinese base this transformation in education and social reforms, not revolution. Hundreds and sometimes thousands of people attended the lectures, which were interpreted by Hu Shi. For these audiences, Dewey represented "Mr. Democracy" and "Mr. Science," the two personifications which they thought of representing modern values and replacing "Mr. Confucius," the representative of failed traditional culture. Perhaps Dewey's biggest impact, however, was on the forces for progressive education in China, such as Hu Shi and Chiang Monlin, who had studied with him, and Tao Xingzhi, who had studied at Columbia School of Education.[13]

Their letters from China and Japan describing their experiences to their family were published in 1920, edited by their daughter Evelyn.[14]
Functional psychology
See also: History of psychology

At University of Michigan, Dewey published his first two books, Psychology (1887), and Leibniz's New Essays Concerning the Human Understanding (1888), both of which expressed Dewey's early commitment to British neo-Hegelianism. In Psychology, Dewey attempted a synthesis between idealism and experimental science.[15]

While still professor of philosophy at Michigan, Dewey and his junior colleagues, James Hayden Tufts and George Herbert Mead, together with his student James Rowland Angell, all influenced strongly by the recent publication of William James' Principles of Psychology (1890), began to reformulate psychology, emphasizing the social environment on the activity of mind and behavior rather than the physiological psychology of Wundt and his followers.

By 1894, Dewey had joined Tufts, with whom he would later write Ethics (1908), at the recently founded University of Chicago and invited Mead and Angell to follow him, the four men forming the basis of the so-called "Chicago group" of psychology.

Their new style of psychology, later dubbed functional psychology, had a practical emphasis on action and application. In Dewey's article "The Reflex Arc Concept in Psychology" which appeared in Psychological Review in 1896, he reasons against the traditional stimulus-response understanding of the reflex arc in favor of a "circular" account in which what serves as "stimulus" and what as "response" depends on how one considers the situation, and defends the unitary nature of the sensory motor circuit. While he does not deny the existence of stimulus, sensation, and response, he disagreed that they were separate, juxtaposed events happening like links in a chain. He developed the idea that there is a coordination by which the stimulation is enriched by the results of previous experiences. The response is modulated by sensorial experience.

Dewey was elected president of the American Psychological Association in 1899.
John Dewey's USA Stamp

In 1984, the American Psychological Association announced that Lillian Moller Gilbreth (1878–1972) had become the first psychologist to be commemorated on a United States postage stamp. However, psychologists Gary Brucato Jr. and John D. Hogan later made the case that this distinction actually belonged to John Dewey, who had been celebrated on an American stamp 17 years earlier. While some psychology historians consider Dewey more of a philosopher than a bona fide psychologist,[16] the authors noted that Dewey was a founding member of the A.P.A., served as the A.P.A.'s eighth President in 1899, and was the author of an 1896 article on the reflex arc which is now considered a basis of American functional psychology.[17]

Dewey also expressed interest in work in the psychology of visual perception performed by Dartmouth research professor Adelbert Ames, Jr. He had great trouble with listening, however, because it is known Dewey could not distinguish musical pitches - in other words was tone deaf.[18]
Pragmatism and instrumentalism

Although Dewey referred to his philosophy as "instrumentalism" rather than pragmatism, he was one of the three major figures in American pragmatism, along with Charles Sanders Peirce, who invented the term, and William James, who popularized it. Dewey worked from strongly Hegelian influences, unlike James, whose intellectual lineage was primarily British, drawing particularly on empiricist and utilitarian ideas.[19] Neither was Dewey so pluralist or relativist as James. He stated that value was a function not of whim nor purely of social construction, but a quality situated in events ("nature itself is wistful and pathetic, turbulent and passionate" — Experience and Nature).

James also stated that experimentation (social, cultural, technological, philosophical) could be used as an approximate arbiter of truth. For example he felt that, for many people who lacked "over-belief" of religious concepts, human life was superficial and rather uninteresting, and that while no one religious belief could be demonstrated as the correct one, we are all responsible for making a gamble on one or another theism, atheism, monism, etc. Dewey, in contrast, while honoring the important function that religious institutions and practices played in human life, rejected belief in any static ideal, such as a personal god. Dewey felt that only scientific method could reliably increase human good.

Of the idea of God, Dewey said, "it denotes the unity of all ideal ends arousing us to desire and actions."[20]

Because of his process-oriented and sociologically conscious opinion of the world and knowledge, his theory is considered sometimes as a useful alternative to both modern and postmodern theory. Dewey's non-foundational method pre-dates postmodernism by more than half a century. Recent exponents (like Rorty) have not always remained faithful to Dewey's original ideas, though this itself is completely consistent with Dewey's own usage of other writers and with his own philosophy— for Dewey, past doctrines always require reconstruction in order to remain useful for the present time.

Dewey's philosophy has had other names than "pragmatism". He has been called an instrumentalist, an experimentalist, an empiricist, a functionalist, and a naturalist. The term "transactional" may better describe his views, a term emphasized by Dewey in his later years to describe his theories of knowledge and experience. Religious historian Jerome A. Stone credits Dewey with contributing to the early thinking in the development of Religious Naturalism.[21]
Epistemology
Main article: Knowing and the Known

The terminology problem in the fields of epistemology and logic is partially due, according to Dewey and Bentley,[22] to inefficient and imprecise use of words and concepts that reflect three historic levels of organization and presentation.[23] In the order of chronological appearance, these are:

    Self-Action: Prescientific concepts regarded humans, animals, and things as possessing powers of their own which initiated or caused their actions.

    Interaction: as described by Newton, where things, living and inorganic, are balanced against something in a system of interaction, for example, the third law of motion states that for every action there is an equal and opposite reaction.
    Transaction: where modern systems of descriptions and naming are employed to deal with multiple aspects and phases of action without any attribution to ultimate, final, or independent entities, essences, or realities.

A series of characterizations of Transactions indicate the wide range of considerations involved.[24]
Logic and method

Dewey sees paradox in contemporary logical theory. Proximate subject matter garners general agreement and advance, while the ultimate subject matter of logic generates unremitting controversy. In other words, he challenges confident logicians to answer the question of the truth of logical operators. Do they function merely as abstractions (e.g., pure mathematics) or do they connect in some essential way with their objects, and therefore alter or bring them to light?[25]
Grave of Dewey and his wife in an alcove on the north side of the Ira Allen Chapel in Burlington, Vermont. The only grave on the University of Vermont campus

Logical positivism also figured in Dewey's thought. About the movement he wrote that it "eschews the use of 'propositions' and 'terms', substituting 'sentences' and 'words'." ("General Theory of Propositions", in Logic: The Theory of Inquiry) He welcomes this changing of referents "in as far as it fixes attention upon the symbolic structure and content of propositions." However, he registers a small complaint against the use of "sentence" and "words" in that without careful interpretation the act or process of transposition "narrows unduly the scope of symbols and language, since it is not customary to treat gestures and diagrams (maps, blueprints, etc.) as words or sentences." In other words, sentences and words, considered in isolation, do not disclose intent, which may be inferred or "adjudged only by means of context."[25]

Yet Dewey was not entirely opposed to modern logical trends. Concerning traditional logic, he states:

    "Aristotelian logic, which still passes current nominally, is a logic based upon the idea that qualitative objects are existential in the fullest sense. To retain logical principles based on this conception along with the acceptance of theories of existence and knowledge based on an opposite conception is not, to say the least, conductive to clearness – a consideration that has a good deal to do with existing dualism between traditional and the newer relational logics.
    —(Qualitative Thought 1930)

Louis Menand argues in The Metaphysical Club that Jane Addams had been critical of Dewey's emphasis on antagonism in the context of a discussion of the Pullman strike of 1894. In a later letter to his wife, Dewey confessed that Addams' argument was

    "the most magnificent exhibition of intellectual & moral faith I ever saw. She converted me internally, but not really, I fear.... When you think that Miss Addams does not think this as a philosophy, but believes it in all her senses & muscles-- Great God... I guess I'll have to give it [all] up & start over again."

He went on to add,

    "I can see that I have always been interpreting dialectic wrong end up, the unity as the reconciliation of opposites, instead of the opposites as the unity in its growth, and thus translated the physical tension into a moral thing... I don't know as I give the reality of this at all,... it seems so natural & commonplace now, but I never had anything take hold of me so."[26]

In a letter to Addams herself, Dewey wrote, clearly influenced by his conversation with her:

    "Not only is actual antagonizing bad, but the assumption that there is or may be antagonism is bad-- in fact, the real first antagonism always comes back to the assumption."

Aesthetics
Main article: Art as Experience

Art as Experience (1934) is Dewey's major writing on aesthetics.

It is, in accordance with his place in the Pragmatist tradition that emphasizes community, a study of the individual art object as embedded in (and inextricable from) the experiences of a local culture. In the original illustrated edition, Dewey drew on the modern art and world cultures collection assembled by Albert C. Barnes at the Barnes Foundation, whose own ideas on the application of art to one's way of life was influenced by Dewey's writing. Barnes was particularly influenced by "Democracy and Education" (1916) and then attended Dewey's seminar on political philosophy at Columbia University in the fall semester of 1918.
On democracy

The overriding theme of Dewey's works was his profound belief in democracy, be it in politics, education or communication and journalism. As Dewey himself stated in 1888, while still at the University of Michigan, "Democracy and the one, ultimate, ethical ideal of humanity are to my mind synonymous."[27]

With respect to technological developments in a democracy:

    "Persons do not become a society by living in physical proximity any more than a man ceases to be socially influenced by being so many feet or miles removed from others"
    —John Dewey from Andrew Feenberg's "Community in the Digital Age"

His work on democracy influenced one of his students, Dr Ambedkar, who later went on to become one of the founding fathers of independent India.[28]
On education
Main article: Democracy and Education

Dewey's educational theories were presented in My Pedagogic Creed (1897), The School and Society (1900), The Child and the Curriculum (1902), Democracy and Education (1916) and Experience and Education (1938). Throughout these writings, several recurrent themes ring true; Dewey continually argues that education and learning are social and interactive processes, and thus the school itself is a social institution through which social reform can and should take place. In addition, he believed that students thrive in an environment where they are allowed to experience and interact with the curriculum, and all students should have the opportunity to take part in their own learning.

The ideas of democracy and social reform are continually discussed in Dewey's writings on education. Dewey makes a strong case for the importance of education not only as a place to gain content knowledge, but also as a place to learn how to live. In his eyes, the purpose of education should not revolve around the acquisition of a pre-determined set of skills, but rather the realization of one's full potential and the ability to use those skills for the greater good. He notes that "to prepare him for the future life means to give him command of himself; it means so to train him that he will have the full and ready use of all his capacities" (My pedagogic creed, Dewey, 1897). In addition to helping students realize their full potential, Dewey goes on to acknowledge that education and schooling are instrumental in creating social change and reform. He notes that "education is a regulation of the process of coming to share in the social consciousness; and that the adjustment of individual activity on the basis of this social consciousness is the only sure method of social reconstruction".

In addition to his ideas regarding what education is and what effect it should have on society, Dewey also had specific notions regarding how education should take place within the classroom. In The Child and the Curriculum (1902), Dewey discusses two major conflicting schools of thought regarding educational pedagogy. The first is centered on the curriculum and focuses almost solely on the subject matter to be taught. Dewey argues that the major flaw in this methodology is the inactivity of the student; within this particular framework, "the child is simply the immature being who is to be matured; he is the superficial being who is to be deepened" (1902, p. 13).[29] He argues that in order for education to be most effective, content must be presented in a way that allows the student to relate the information to prior experiences, thus deepening the connection with this new knowledge.

At the same time, Dewey was alarmed by many of the "child-centered" excesses of educational-school pedagogues who claimed to be his followers, and he argued that too much reliance on the child could be equally detrimental to the learning process. In this second school of thought, "we must take our stand with the child and our departure from him. It is he and not the subject-matter which determines both quality and quantity of learning" (Dewey, 1902, p. 13-14). According to Dewey, the potential flaw in this line of thinking is that it minimizes the importance of the content as well as the role of the teacher.

In order to rectify this dilemma, Dewey advocated for an educational structure that strikes a balance between delivering knowledge while also taking into account the interests and experiences of the student. He notes that "the child and the curriculum are simply two limits which define a single process. Just as two points define a straight line, so the present standpoint of the child and the facts and truths of studies define instruction" (Dewey, 1902, p. 16). It is through this reasoning that Dewey became one of the most famous proponents of hands-on learning or experiential education, which is related to, but not synonymous with experiential learning. He argued that "if knowledge comes from the impressions made upon us by natural objects, it is impossible to procure knowledge without the use of objects which impress the mind" (Dewey, 1916/2009, p. 217-218).[30] Dewey's ideas went on to influence many other influential experiential models and advocates. Problem-Based Learning (PBL), for example, a method used widely in education today, incorporates Dewey's ideas pertaining to learning through active inquiry.[31]

Dewey not only re-imagined the way that the learning process should take place, but also the role that the teacher should play within that process. According to Dewey, the teacher should not be one to stand at the front of the room doling out bits of information to be absorbed by passive students. Instead, the teacher's role should be that of facilitator and guide. As Dewey (1897) explains it:

    The teacher is not in the school to impose certain ideas or to form certain habits in the child, but is there as a member of the community to select the influences which shall affect the child and to assist him in properly responding to these Thus the teacher becomes a partner in the learning process, guiding students to independently discover meaning within the subject area. This philosophy has become an increasingly popular idea within present-day teacher preparatory programs.

As well as his very active and direct involvement in setting up educational institutions such as the University of Chicago Laboratory Schools (1896) and The New School for Social Research (1919), many of Dewey's ideas influenced the founding of Bennington College and Goddard College in Vermont, where he served on the Board of Trustees. Dewey's works and philosophy also held great influence in the creation of the short-lived Black Mountain College in North Carolina, an experimental college focused on interdisciplinary study, and whose faculty included Buckminster Fuller, Willem de Kooning, Charles Olson, Franz Kline, Robert Duncan, Robert Creeley, and Paul Goodman, among others. Black Mountain College was the locus of the "Black Mountain Poets" a group of avant-garde poets closely linked with the Beat Generation and the San Francisco Renaissance.
On journalism
Main article: The Public and its Problems

Since the mid-1980s, Deweyan ideas have experienced revival as a major source of inspiration for the public journalism movement. Dewey's definition of "public," as described in The Public and its Problems, has profound implications for the significance of journalism in society. As suggested by the title of the book, his concern was of the transactional relationship between publics and problems. Also implicit in its name, public journalism seeks to orient communication away from elite, corporate hegemony toward a civic public sphere. "The 'public' of public journalists is Dewey's public."

Dewey gives a concrete definition to the formation of a public. Publics are spontaneous groups of citizens who share the indirect effects of a particular action. Anyone affected by the indirect consequences of a specific action will automatically share a common interest in controlling those consequences, i.e., solving a common problem.[32]
Since every action generates unintended consequences, publics continuously emerge, overlap, and disintegrate.

In The Public and its Problems, Dewey presents a rebuttal to Walter Lippmann's treatise on the role of journalism in democracy. Lippmann's model was a basic transmission model in which journalists took information given to them by experts and elites, repackaged that information in simple terms, and transmitted the information to the public, whose role was to react emotionally to the news. In his model, Lippmann supposed that the public was incapable of thought or action, and that all thought and action should be left to the experts and elites.

Dewey refutes this model by assuming that politics is the work and duty of each individual in the course of his daily routine. The knowledge needed to be involved in politics, in this model, was to be generated by the interaction of citizens, elites, experts, through the mediation and facilitation of journalism. In this model, not just the government is accountable, but the citizens, experts, and other actors as well.

Dewey also said that journalism should conform to this ideal by changing its emphasis from actions or happenings (choosing a winner of a given situation) to alternatives, choices, consequences, and conditions,[33] in order to foster conversation and improve the generation of knowledge. Journalism would not just produce a static product that told what had already happened, but the news would be in a constant state of evolution as the public added value by generating knowledge. The "audience" would end, to be replaced by citizens and collaborators who would essentially be users, doing more with the news than simply reading it. Concerning his effort to change journalism, he wrote in The Public and its Problems: "Till the Great Society is converted in to a Great Community, the Public will remain in eclipse. Communication can alone create a great community" (Dewey, p. 142).

Dewey believed that communication creates a great community, and citizens who participate actively with public life contribute to that community. "The clear consciousness of a communal life, in all its implications, constitutes the idea of democracy." (The Public and its Problems, p. 149). This Great Community can only occur with "free and full intercommunication." (p. 211) Communication can be understood as journalism.
On humanism

As an atheist[34] and a secular humanist, Dewey participated with a variety of humanistic activities from the 1930s into the 1950s, which included sitting on the advisory board of Charles Francis Potter's First Humanist Society of New York (1929); being one of the original 34 signatories of the first Humanist Manifesto (1933) and being elected an honorary member of the Humanist Press Association (1936).[35]

His opinion of humanism is best summarised in his own words from an article titled "What Humanism Means to Me", published in the June 1930 edition of Thinker 2:

    "What Humanism means to me is an expansion, not a contraction, of human life, an expansion in which nature and the science of nature are made the willing servants of human good."
    — John Dewey, "What Humanism Means to Me"[36]

Social and political activism

As a major advocate for academic freedom, in 1935 Dewey, together with Albert Einstein and Alvin Johnson, became a member of the United States section of the International League for Academic Freedom,[37] and in 1940, together with Horace M Kallen, edited a series of articles related to the Bertrand Russell Case.

As well as being active in defending the independence of teachers, and opposing a communist takeover of the New York Teachers' Union,[citation needed] Dewey was involved in the organization that eventually became the National Association for the Advancement of Colored People (NAACP).

Dewey was a promoter of socialism and collectivism who supported the Socialist Party candidate, Norman Thomas for president and was impressed and flattered by the Soviet Union's "experiment," particularly the Soviet's fondness for his educational philosophy.

Jonah Goldberg has described his activism as wandering "from one fad to another, each time convinced that he'd simply applied the clearest, most empirical intelligence to the latest most pressing problem."[38]

He was an avid supporter of Henry George's proposal for taxing land values. Of George, he wrote, "No man, no graduate of a higher educational institution, has a right to regard himself as an educated man in social thought unless he has some first-hand acquaintance with the theoretical contribution of this great American thinker."[39] As honorary president of the Henry George School of Social Science, he wrote a letter to Henry Ford urging him to support the school.[40]

He directed the famous Dewey Commission held in Mexico in 1937, which cleared Leon Trotsky of the charges made against him by Joseph Stalin,[41] and marched for women's rights, among many other causes.

In 1939, John Dewey was elected President of the League for Industrial Democracy, an organization with the goal of educating college students about the labor movement. The Student Branch of the L.I.D. would later become Students for a Democratic Society.[42]

In 1950, Dewey, Bertrand Russell, Benedetto Croce, Karl Jaspers, and Jacques Maritain agreed to act as honorary chairmen of the Congress for Cultural Freedom.[43]
Other interests

Dewey's interests and writings included many topics, and according to the Stanford Encyclopedia of Philosophy, "a substantial part of his published output consisted of commentary on current domestic and international politics, and public statements on behalf of many causes. (He is probably the only philosopher in this encyclopedia to have published both on the Treaty of Versailles and on the value of displaying art in post offices.)"[44]

In 1917, Dewey met F. M. Alexander in New York City and later wrote introductions to Alexander's Man's Supreme Inheritance (1918), Constructive Conscious Control of the Individual (1923) and The Use of the Self (1932). Alexander's influence is referenced in "Human Nature and Conduct" and "Experience and Nature."[45]

As well as his contacts with people mentioned elsewhere in the article, he also maintained correspondence with Henri Bergson, William M. Brown, Martin Buber, George S. Counts, William Rainey Harper, Sidney Hook, and George Santayana.
Criticism

Dewey is considered the epitome of liberalism by many historians,[46][47] and sometimes was portrayed as "dangerously radical."[48] Meanwhile, Dewey was critiqued strongly by American communists because he argued against Stalinism and had philosopYolahical differences with Marx, identifying himself as a democratic socialist.[49] On the other hand, some conservatives have called Dewey a Soviet apologist.[50][51]

Historians have examined his religious beliefs. Biographer Steven C. Rockefeller, traced Dewey's democratic convictions to his childhood attendance at the Congregational Church, with its strong proclamation of social ideals and the Social Gospel.[52] However, historian Edward A. White suggested in Science and Religion in American Thought (1

Vlonjat Dvorani

LlOoNnIi

Psikologji

I Study Psychology